“เอาอีกแล้วหรอ กล้าดีนักนะ ที่เอาหน้าตัวเองมาเป็นเครื่องหมายการค้า แถมยังตกแต่งจนหล่อเกินจริงแบบนี้เนี่ย แล้วก็อะไรนะ จะเขียนอีกแล้วหรอ กล้านะ กล้ามากกก”

          …แม้กระทั่งจุดเริ่มต้นของการกลับมาทำเพจ ก็ยังถูกเสียดสีด้วยน้ำเสียงด้านลบในหัวของตัวเอง หลังจากที่เสียงนี้ดังขึ้นนับครั้งไม่ถ้วน ตลอดระยะเวลา 5-6 ปี ที่ผ่านมา

          ผมพยายามจะนึกว่าเสียงนี้ดังขึ้นมาได้ยังไง
          และทำไมผมถึงอยู่กับมันมานานขนาดนี้

          พอจะจำได้ว่าความพยายามจะเป็นนักเขียนของผม เริ่มขึ้นตอนเรียน ป.ตรี ราวๆ ปีสาม-ปีสี่ ที่คล้ายกับว่าตัวผมในตอนนั้นเป็นคนที่กล้าแสดงออกว่าตัวเองคิดอะไร มั่นใจกับสิ่งที่ตัวเองคิด และพยายามเผยแพร่ความคิดเหล่านั้นผ่านรูปแบบของการเขียนมาตลอด ด้วยความเชื่อที่ว่าตัวเองคิดเท่ คิดล้ำ นำเด่นมาด้วยอีโก้ล้วนๆ

          จนกระทั่งจบ ป.ตรี อีโก้ของผมพังทลาย

          เมื่อโลกต้อนรับผมในวัยผู้ใหญ่ ด้วยการเผยให้รับรู้อย่างฉับพลัน ว่าความคิดผมมันก็เป็นแค่ความคิดหนึ่งที่ไม่ได้สำคัญอะไร ต่อให้ตั้งใจจะสื่อสารแค่ไหน บางเรื่องอาจจะมีคนเห็นด้วย ในขณะที่หลายเรื่องก็ถูกแย้งจนหน้าหงาย

          สิ่งที่เชื่อในตอนนั้น ไม่รู้ว่าไม่รู้อันไหนถูก อันไหนผิด ผมไม่รู้ว่ายังมั่นใจกับอะไรได้บ้าง ราวกับว่าสิ่งที่คิด สิ่งที่เชื่อ และสิ่งที่เขียนมาตลอดมันผิดไปหมด อาจเพราะความสับสนเหล่านั้น ที่ทำให้ผมไม่กล้าจะเขียนอะไร ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมไม่เชื่ออีกต่อไปว่าสิ่งที่ตัวเองคิดมันถูกต้อง หรือควรค่าแก่การเผยแพร่

          ตอนนั้นละมั้ง ที่เสียงด้านลบในหัวเริ่มกระแนะกระแหนผมดังขึ้นเรื่อยๆ

          ผมดำเนินชีวิตมาอย่างอกหักและเขินอาย ผมผิดหวังกับตัวเองทั้งในแง่ของชีวิตและความคิดที่ผ่านมาทั้งหมด ความมั่นอกมั่นใจก็ถูกกัดกร่อนไปทีละนิดจากการมีชีวิตในแต่ละวัน กลั่นมาเป็นเดือน และควบรวมเป็นระยะเวลาหลายปี

          จนท้ายที่สุด หลายปีผ่านไป ชีวิตมีแต่ความว่างเปล่า ตัวตนของผมค่อยๆ พร่าเลือนไปตามกาลเวลา ทั้งจากการรับรู้ของคนอื่น รวมถึงการรับรู้การมีอยู่ของตัวเอง

          เสียงภายในหัวยังดังต่อไป ผมใช้ชีวิตไปแต่ละวันจนเริ่มจะเฉยๆ ชาๆ กับชีวิต จนกระทั่งมีเสียงจากภายนอก ซึ่งก็เป็นถ้อยคำที่ได้ยินซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็พึ่งจะมากระตุกให้ฉุกคิด
นั่นก็คือคำที่บอกว่า “ไม่มีใครสนใจเราขนาดนั้น”

          กับคำนี้ ผมคิดว่าเป็นความจริงอยู่ 90% นั่นก็เพราะว่าพอถึงจุดนี้ของชีวิต ทุกคนต่างก็ต้องสนใจชีวิตของตัวเองไปตามช่วงวัยและภาระที่มากขึ้น

          แต่อีก 10% ที่เหลือไว้นั้น คงจะต้องเถียงกับประโยคที่ว่ามาซักหน่อย เพราะเอาเข้าจริงก็มีคนจำนวนหนึ่ง(ถึงแม้จะเป็นจำนวนน้อย) ที่ยังคงสนใจกัน ผ่านการทักทายมาว่า “ทำไมแม็คไม่เห็นเขียนอะไรเลย”, “จะรออ่านทุกสิ่งที่คุณเขียนนะ”, “อยากให้พี่แม็คเขียนเรื่องนี้”, “มึงเขียนดิ้” ฯลฯ

          คำเหล่านั้นมีความหมายกับผมเหลือเกิน ในวันที่เสียงภายในไม่เป็นมิตรกับตัวเอง ก็ยังมีเสียงจากข้างนอกที่ให้กำลังใจและชุบชูใจให้อยากลุกขึ้นมาทำอะไรอีกครั้ง

          แม้ว่าเสียงด้านลบจะยังไม่หายไป แม้ว่าความมั่นอกมั่นใจจะยังไม่กลับมา แต่ผมก็เห็นแล้วว่าตัวเองได้ปล่อยร้างวันเวลาโดยไม่ได้เขียนมานานเกินไป นานจนห่อเหี่ยว นานจนคนกลุ่มหนึ่งรู้สึกคิดถึง และจากนี้ไปผมเองก็จะเขียนด้วยความคิดถึงที่มีต่อคนกลุ่มนี้เช่นกัน

          แม้จะยังกล้าๆ กลัวๆ แต่ผมจะกดโพสต์ภาพนี้ด้วยความกล้าหาญที่มีอยู่น้อยนิด ผสมกับความคิดถึงจำนวนมหาศาลที่ได้รับเพิ่มมา

          ช่างหัวเสียงในหัว ช่างหัวความไม่มั่นใจ เอาละ กดโพสต์แม่ม.

เขียนว่าจะกลับมาเขียนครั้งที่ 101
23 ก.ค. 2568

          การทักมา และ บทสนทนาของปิ่น ค่อย ๆ ขุดคุ้ยอารมณ์ความสนุก และความตั้งใจของผมทีละนิด ถึงแม้ว่าในการสนทนานั้นจะไม่ได้มีการเชียร์หรือบังคับให้ผมต้องกลับมาเปิดเว็บ นอกจากนั้นบทสนทนายังพาเราออกไปสู่เนื้อหาเชิงเทคนิคที่ผมเองก็ไม่ได้มีความเข้าใจมากมายนัก แต่ไม่รู้ว่าทำไม คุย ๆ ไปแล้วใจมันขึ้น หลังจากการคุยกับไอ้ปิ่นได้ไม่นาน เว็บไซต์ของผม กลับมาเปิดทำการอีกครั้ง และสิ่งที่กลับมาพร้อม ๆ กันนั้น ก็คือ พลัง ไฟ และจิตใจที่อยากจะเขียนอีกด้วย

          ผมพอจะจำได้ลาง ๆ ว่าความรู้สึกตอนที่จะหยุดเผยแพร่เว็บของผมก็คือ “การรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้สลักสำคัญอะไร” ผมคิดว่าคงไม่มีใครสนใจในสิ่งที่เราเขียนขนาดนั้น หรือต่อให้จะมีคนสนใจจริง ๆ สิ่งที่เราเขียนก็ช่างไร้ค่าและไม่มีประโยชน์ใด ๆ ต่อผู้อื่น นั่นน่าจะเป็นวูบสุดท้ายที่รู้สึกได้ก่อนที่จะกด Pause เว็บของตัวเอง และเหลือไว้เพียงป้ายบอกลา และคำกล่าวยอมแพ้อย่างเป็นทางการ

          ผมปล่อยเว็บนั้นไว้ด้วยความรู้สึกหม่น ๆ จนเวลาผ่านไปหลายเดือน กระทั่งการทักมาของปิ่น ทำให้ผมเข้าใจว่าที่สุดแล้ว คนเราอาจไม่ได้ไร้ตัวตนขนาดนั้น และไม่ว่าจะด้วยเหตุผลแบบใดก็ตาม ผมคิดว่าอย่างน้อย ๆ ก็น่าจะยังมีผู้คนที่สนใจเราอยู่บ้าง และไอ้การที่เราสำนึกได้ว่าตัวเราไม่สลักสำคัญอะไรนี่แหละ เป็นเหตุผลให้เราต้องสลักเอาไว้ให้โลกรู้ ว่าการมีอยู่ของเรานั้นมันมีความสำคัญ หรือถ้าจะไม่สำคัญ ก็สลักเอาไว้ว่าครั้งนึงโลกใบนี้เคยมีคนอย่างเราอยู่ ผ่านร่องรอยความคิดในรูปแบบของ “การเขียน” ซึ่งจะเกิดขึ้นในบทความถัด ๆ ไปของเว็บไซต์นี้ครับ

          บทความนี้ ผมขอเขียนขึ้นเพื่อสดุดีแด่ ไอ้ปิ่น ผู้ซึ่งเข้ามาเขี่ยคุ้ยกองขี้เถ้าให้กลายเป็นไฟลุกโชนขึ้นมาในช่วงจังหวะเวลาที่ไฟในการเขียนของผมซบเซาที่สุด ผมขอทึกทักเอาเองว่าผมค่อนข้างสนิทกับมัน เพราะนับว่าเป็นเพื่อนที่คุยกันได้หลายเรื่อง และที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ เรายังคุยกันอยู่ แม้จะไม่ค่อยมีเหตุอะไรให้คุยกันแล้วก็ตาม สำหรับผมนั้น การได้คุยกับไอ้ปิ่น คือการสนทนาที่ให้ความรู้สึกว่ากำลังคุยกับคนฉลาด คนที่มีความแอคทีฟ คนที่มีพลังล้นเหลือในการทำอะไรซักอย่างที่ตัวเองต้องการ ผมเคยแอบสงสัยว่า หรือจริง ๆ แล้วไอ้ปิ่นคือขั้วตรงข้ามของคนอย่างผม มันมีทุกอย่างที่ผมอยากมี แต่ก็ไม่มีเลยซักนิด

          หากจะบอกว่าปิ่นเป็นใคร พล็อตเรื่องของผมกับไอ้ปิ่นก็คงเหมือนกับหนัง Coming of age ทั่วไป นั่นคือเราได้มารู้จักกันตอนวัยเปลี่ยนผ่านจากมัธยมมาสู่มหาลัย และไม่ชอบหน้าเอาเสียเลยตั้งแต่ครั้งแรกที่สนทนา แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไม๊ ทำไม เส้นด้ายแห่งโชคชะตาถึงได้พามาให้ต้องคลุกคลีกันในปีท้าย ๆ ของการเป็นนิสิต และลิขิตให้ต้องคลุกคลีกันต่อในช่วงต้น ๆ ของชีวิตวัยทำงาน อาจไม่ได้สนิทกันถึงขนาดที่โทรหากันในวันอกหัก แต่ผมกับปิ่นก็มักจะมีเรื่องคุยกันอยู่เสมอ อาจเป็นเรื่องของเราบ้าง อาจเป็นเรื่องของคนอื่นบ้าง ปะปนกันไป แต่ทุกครั้งที่ได้คุยกัน ก็มักจะพาเราให้เรารู้ว่าเราเติบโตกันมาแค่ไหน เมื่อนับจากวัยเด็กที่เคยทะยานฝันอยากทำอะไรกันมากมาย แต่ก็มีอันต้องแยกย้ายกันไปตามเส้นทางของตัวเอง โดยสัญญากันไว้ลางๆว่า ถ้ามีโอกาสคงได้ร่วมงานกันอีก แต่ระหว่างนั้นเราก็ยังเป็นเพื่อนกันที่ยังพูดคุยกันอยู่เสมอ

          ตอนนี้ไอ้ปิ่นเป็นโปรแกรมเมอร์ครับ ดังนั้น มันจึงเป็นคนที่ผมเชื่อถือได้ในระบบตรรกะ และนึกถึงเสมอเวลาเจอปัญหาเกี่ยวกับเทคโนโลยีที่ผมแก้ไขด้วยตัวเองไม่ได้ ดังนั้น ในการพูดคุยกันจึงมักจะเต็มไปด้วยเนื้อหาเชิงเทคโนโลยีและการตีความสังคมผ่านระบบตรรกะ แต่ก็น่าจะด้วยความเป็นโปรแกรมเมอร์อีกเช่นกัน ที่ทำให้ปิ่นมักจะตรวจตราความผิดพลาด หรือ Error ต่าง ๆ จากตัวเองอยู่เสมอ ผมเชื่อว่ามันก็มักจะสอบหาเออเร่อนี้ถามจากคนรอบข้างอยู่บ่อย ๆ แม้แต่คำถามล่าสุดจากมันที่มีต่อผม ก็ยังเป็นคำถามทำนองนี้ นั่นจึงทำให้ผมลำบากใจทุกที ในเวลาที่จะต้องให้ความเห็นว่ามันเออเร่อตรงไหนบ้าง และด้วยความที่ผมเป็นคนประเภทที่เลือกมองโลกแบบไม่รอบด้าน ผมจึงไม่มองไม่ค่อยเห็น Error ที่ไอ้ปิ่นกำลังหาอยู่ อาจเป็นผมซะเองที่รู้ตัวว่ามี Error มากมาย จนไม่สามารถจะไปบอกใครได้ว่าผมเห็นใครพลาดเรื่องไหนบ้าง

          ในทางกลับกัน โลกอีกด้านที่ผมเลือกจะมอง ก็มักจะเห็นแต่ความชื่นชมต่อไอ้ปิ่น ในฐานะที่มันเป็นบุคลิกด้านตรงข้าม ซึ่งผมเห็นว่าเจ๋งและอยากจะมีอยากจะเป็น อย่างเช่น ความฉลาด ความแอคทีฟ และพลังล้นเหลือ ซึ่งก็น่าจะเป็นข้อมูลแบบดาดเดื่อนที่ปิ่นพอจะรู้จากฟีดแบ็คของคนรอบข้างอยู่แล้ว ถ้าผมตอบผิดไปจากนี้ แสดงว่าผมคงไม่ได้รู้จักมันจริง หรือไม่ ก็คงไม่ได้สนิทกันอย่างที่เคลมไว้แน่นอน

“เห้ย ขอบคุณความแอคทีฟในยามดึกดื่น ที่ยังอุตส่าห์มาส่องเว็บกู และทักมาถามว่าเกิดอะไรขึ้น แม้คำถามนี้จะไม่ได้ตอบไปตรง ๆ แต่ก็เป็นคำถามที่สั่นคลอนจิตใจกูได้มหาศาล นอกจากนั้นก็ยังขอบคุณพลังล้นเหลือที่จะติดตามความเคลื่อนไหวกันไปในทุกโซเชี่ยลมีเดีย แม้กระทั่งในแทบทุกเพจที่กูเป็นแอดมิน กูมองว่านี่เป็นกำลังใจชั้นยอด อย่างน้อยที่สุด หลังจากนี้ไปกูคงจะกล้าทำอะไรมากขึ้น แบบว่าทำ ๆ ไปเหอะ อย่างน้อยก็น่าจะมีมึงที่มองอยู่แหละมั้ง ตอนนี้กูอยากจะกลับมาเขียนแล้วว่ะ “

          สุดท้ายนี้ เว็บ worathon.space คงจะไหม้จนมอดไปเรียบร้อย หากไม่ได้ไอ้ปิ่นช่วยรื้อฟื้นกลับมา ดังนั้น การมีอยู่ของเว็บไซต์ และจิตใจที่อยากจะเขียนของผมต่อจากนี้ ผมจึงขอยกเครดิตให้ไอ้ปิ่นเป็นหุ้นส่วนไปซัก 49% (ป้องกันไว้ไม่ให้มันเทคโอเวอร์) และขอนับ Pinpong.co เป็นพันธมิตรหนึ่งเดียว ภายใต้แพลตฟอร์มการสื่อสารแบบ Blog to Blog และหวังว่าเราจะยังสื่อสารกันต่อไป ไม่ว่าจะด้วยช่องทางไหนก็ตาม และผมก็ขอสัญญาว่าจะกลับมาเขียนในทุกช่องทางเช่นกัน ถึงตอนนี้ ผมจะปิดท้ายด้วยคำขอบคุณอย่างอลังการ

          ผมนั่งพิมพ์บทความนี้ ตอนฟังเพลงบลูส์บรรเลง กับจิบเบียร์ไม่กี่กระป๋อง คิดว่าอารมณ์ครึ้มอกครึ้มใจแบบนี้ ไม่มีอะไรดีไปกว่าการปล่อยใจไปกับเสียงเพลงและฤทธิ์เบียร์ จนนึกขึ้นว่า บางทีแล้ว ชีวิตคนเราก็ต้องมีฉากเหมือนในหนังกันบ้าง

          ผมเชื่อว่าการดำเนินไปของชีวิตกับการบรรเลงดนตรี มีความคล้ายคลึงกัน ตรงที่มีจังหวะจะโคน มีท่วงทำนอง มีจุดเริ่มต้นและจุดจบ และมีอารมณ์หลายหลากคละคลุ้งอยู่ในนั้น

          ชื่อก็บอกว่าเพลงประกอบ หมายความว่ามันต้องเป็นเพลง หรือ ดนตรี ที่มาประกอบกับอะไรซักอย่างแล้วส่งผลกับบรรยากาศหลักในจิตใจ เสียงนั้นอาจบรรเลงขึ้นทันทีทันใด หรือ มาดังตอนนั่งใครครวญถึงอดีต เมื่อนึกถึงเพลง เรามักนึกถึงบางเวลา บางสถานที่ บางอารมณ์ หรือแม้แต่บางคน เป็นส่วนประกอบรวมกันให้เพลงนั้นยังไพเราะ และ ความทรงจำนั้นยังมีความหมาย

          หน้าที่ของเพลงประกอบในหนัง มีไว้เพื่อเป็นองค์ประกอบของการเล่าเรื่อง เป็นเสียงที่เราได้ยินขึ้น ทั้งๆที่เราไม่ตั้งใจฟัง เป็นส่วนผสมที่ทำให้อารมณ์ของหนังกลมกล่อม เป็นเสียงที่บอกสถานการณ์บางอย่างที่ตัวละครกำลังเผชิญ หรือแม้แต่เป็นเสียงที่พยากรณ์จุดจบของเรื่องราวได้เลย

          หน้าที่ของเพลงประกอบ ในชีวิตจริง ก็ไม่น่าจะต่างกันมากนัก นั่นคือ “มักดังขึ้น” พร้อมกับการนึกถึงเรื่องราวต่างๆ บ่อยครั้ง ที่เพลงนั้นๆเป็นสวิซต์กดเปิดความความทรงจำ ทำให้เราเล่าเรื่องบางฉากบางตอนได้ถึงรสกว่าการไม่มีเพลง ในทางนึงก็ทำให้เรามีความสุนทรีย์กับปัจจุบันขณะ เคลิบเคลิ้มไปกับ รัก โลภ โกรธ หลง ในห้วงขณะใดๆในชีวิตได้พอประมาณเลย

          มีเรื่องราวเกิดขึ้นใหม่ทุกวัน และบางเรื่องก็เป็นเหตุการณ์กระทบใจ บางเพลงที่เผลอได้ยิน หรือหยิบฉวยมาใส่หู จึงทำหน้าที่เป็นช่างก่อสร้าง ประกอบชิ้นส่วนของบรรยากาศ เนื้อหา ความหมาย และเรื่องราว ให้กลายเป็นสิ่งปลูกสร้าง ที่เรียกในอีกชื่อว่า “ความทรงจำ”

          หากลองสำรวจรื้อค้นความทรงจำดูดีๆ ในนั้นอาจมีบางเพลง เพราะว่ามีบางเหตุการณ์ บางสถานที่ บางความรู้สึก กับ บางคน ที่กำลังโลดแล่น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นเรื่องราวที่ฉายใม่เคยจบ และเราเองก็ไม่ต้องการให้จบ บันทึกมันไว้แบบนั้น ไม่ถูกลบเลือนไปด้วยวันเวลา และไม่แยแสกฏแห่งการเสื่อมลง ของเซลล์สมอง

          มีเพลงใหม่เกิดขึ้นทุกวัน ประสบการณ์ใหม่ๆก็เกิดขึ้นตลอด ชีวิตที่มีเพลงประกอบ ก็คงไม่ต่างจากชีวิตที่รู้อดีต – รู้ปัจจุบัน เพราะอย่างน้อยๆก็รู้ว่าในวันที่มีมีความรัก ควรเต้นกับเพลงอะไร หรือในวันที่อกหัก ควรฟังเพลงทำนองไหน เสียงเพลงจะช่วยปลอบประโลมใจ แม้ในวันที่ไม่มีเสียงพูดจากใคร ก็ยังมีเสียงเพลงบรรเลงให้เรา

          จะฮิปฮอป ป็อป แจ๊ซ หรือ สกาเร้กเก้ ก็ฟังไปเถอะครับ เต้นไปเถอะครับ ดื่มด่ำกับมัน คิดซะว่า เมื่อมีท่วงทำนองเป็นมิตรสหาย ก็ไม่เห็นต้องเขินอายกับการร่ายรำ และหมกมุ่นกับความสุนทรีย์ที่เกิดขึ้น ณ ตอนนี้

          บันทึกอดีต บรรเทิงกับปัจจุบัน บรรเลงสู่อนาคต อาจกลมกล่อมขึ้นเมื่อใช้เพลงใส่เข้าไปในเรื่องเล่า การมีเรื่องเล่าที่ดีจะช่วยเยียวยาจิตใจได้ แม้จะไม่ได้เล่าให้ใครฟังเลยก็ตาม เมื่อเริ่มบันทึก เราจะมีหลักฐาน  และ เพลงประกอบ อาจเป็นหนึ่งในเครื่องมือที่บันทึกร่องรอยของอารมณ์ไว้ได้ดีที่สุดเครื่องมือหนึ่ง

          ขณะเขียน ผมฟังเพลงบลูส์บรรเลง ฝั่งขวาเป็นโคมไฟ ฝั่งซ้ายเป็นกระป๋องเบียร์ แน่นอนว่าคืนนี้ผมอนุญาตให้ตัวเองถนัดซ้ายใช้มือไม้ในการหยิบกระป๋องอย่างคล่องแคล่ว ทุๆครั้งที่ถึงท่อนโซโล่ ผมก็ยกกระป๋องดื่มหนึ่งครัง เพลงบรรเลงมาได้ครึ่งอัลบั้ม ปริมาณน้ำในกระป๋องเริ่มลดหลั่น เขียนเสร็จแล้วด้วย ผมมีแค่ 2 ตัวเลือก คือ นอน กับ ออกไปซื้อเบียร์ แน่นอนว่าไม่นอน ผมหยิบกุญแจรถ และวิ่งไปอย่างรวดเร็วไม่แคร์เสียงกีต้าร์โซโล่ หวังแต่ว่า จะกลับมาก่อนการบรรเลงนี้จบ

อ้างอิง
http://digi.library.tu.ac.th/mass/2547/0038/07chapter-3.pdf

          ไม่ค่อยแน่ใจ ว่านั่นเป็นประโยคคำถาม หรือการอุทานที่ฉุนเฉียว เลื่อนๆโทรศัพท์ไปก็คิดไม่ตก ภาพที่เห็นตรงหน้า เป็นแหล่งกำเนิดเสียงจากเครื่องหมายคำพูดได้เป็นอย่างดี – ทั้งดูดี, อยู่ดี, กินดี, ความสัมพันธ์ดี, สังคมดี, ไลฟ์สไตล์ดี  โอ้โห.. ดูดี(ไปรึเปล่า)ว่ะ – แถมคำว่า “มัน” ในที่นี้ ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนไกล เป็นเพื่อน พี่ น้อง หรือใครซักคน ที่ปรากฏขึ้นมาบนหน้าโซเชี่ยลมีเดียต่างๆ และถ้าจะสรุปว่านี่คือ ความอิจฉา ผมอาจจบการเขียนไว้แค่ตรงนี้ แต่เพราะคิดว่ามันน่าจะมีอะไร ผมเลยจะขอเขียนต่อ

“ จะบอกว่าคนอื่นขี้อวด ? ”

          ใช่ครับ ถ้าไม่สันนิฐานแบบนั้น ผมคงไม่เขียนต่อมาถึงตรงนี้ จะว่าไปแล้ว การอวด(ว่ามี)ดี เป็นอะไรบางอย่าง ที่ละม้ายคล้ายแฟชั่น นั่นคือทำกันเป็นเทรนด์ เป็นกระแส เป็นป้ายที่แปะบอกให้รู้ว่ากูก็มี ใครๆก็ทำกัน – ในการอวดนั้นอาจมีเนื้อหาว่าฉันดูดี ฉันกินอร่อย ฉันอยู่สบาย ฉันมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น ฉันอยู่ในสังคมที่กว้างขวาง และ ฉันมีรูปแบบชีวิตที่สุดยอด ขอเหมารวมว่าสิ่งเหล่านี้คือ ความสุข  ..ใช่ ฉันมีความสุข แต่ไม่ใช่แค่ฉัน เพราะ เขา-เธอ-มัน-คุณ-ท่าน ต่างดูมีความสุขไม่น้อยหน้ากัน ทุกคนดูมีความสุขกันหมด ท่ามกลางสมรภูมิความสุขนี้ ใครกันที่ชนะ หรือใครนะที่พ่ายแพ้

“ ก็เป็นเรื่องของเขาหรือเปล่า ”

          ทั้งใช่ และ ไม่ใช่  ถ้าจะฟันธงว่าไม่ใช่เรื่องของเรา เหตุใดเรายังรู้สึก.. รู้สึกตกค้างตั้งแต่ย่อหน้าที่แล้ว รู้สึกอะไรบางอย่างจนหยุดคิดกับมันไม่ได้  จะว่าอิจฉา.. ก็น่าจะใช่  หรือ ริษยา.. อาจไม่แน่ใจนัก หรือจะว่าไปเราเคยโพสต์หรือแสดงออกว่าเรามีความสุขในทำนองนั้นเหมือนกันรึเปล่า ไม่แน่ใจว่าคนอื่นจะมองว่าเราขี้อวดมั้ย … ถ้าใช่  แสดงว่าเราเองก็อยู่ในสนามประชันความสุขนี่เหมือนกันละสิ

“ถ้างั้นใครๆก็อวดความสุขละสิ”

          ด้วยความที่ว่าผมไม่กล้าสรุปร้อยเปอร์เซ็น ว่านี่เป็นเรื่องที่ใครๆก็ทำ ผมเลยไปย้อนดูที่ไปที่มาของการโอ้อวด ว่าเป็นกันมานานแล้ว หรือเพิ่งเกิดขึ้นพร้อมๆกับที่พ่อขุนรามคำแหงได้ตอกสลักอักษรลงบนศิลาจารึก ซึ่งต่อให้เป็นอย่างนั้น ก็ยังถือว่าเนิ่นนานอยู่ดี
 

“อวดกันมาตั้งแต่รุ่นพ่อ(ขุนราม)”

          หลังจากได้ข้อมูลมาพอสมควร ทั้งทางประวัติศาสตร์ ชีวะวิทยา หรือ จิตวิทยา สรุปได้ประมาณว่ามนุษย์เราโอ้อวดกันมาตั้งแต่โบร่ำโบราณ คนที่ทำการอวดคนแรก อาจกระทำด้วยการ ชูเนื้อชิ้นใหญ่ขึ้นเหนือหัว แล้วร้องว่า “อุกะ อุก่ะ ซูลู ลู่ ” … ใช่ครับ เรื่องนี้เกิดขึ้นมานาน จนพ่อขุนรามคำแหงเองก็ต้องตกใจ เพราะเราโอ้อวดกันตั้งแต่ยังไม่มีภาษาซะอีก  การโอ้อวดในแต่ละยุค กระทำผ่านรูปแบบที่แตกต่าง แต่มีใจความเดียวกัน คือ “เพื่อแสดงถึงอำนาจ” และ “คุณค่าของการคงอยู่”  – เมื่อมนุษย์เป็นสัตว์สังคม การแสดงออกว่าเรามีค่าในสังคม จึงเป็นเรื่องปกติ และ แสนธรรมดา เพราะสถานภาพทางสังคมและปริมาณความสุข เป็นข้อมูลสำคัญที่มนุษย์ใช้เปรียบเทียบและตัดสินว่าตัวเรายืนอยู่ในจุดที่ดีหรือจุดที่ตกต่ำเมื่อเทียบกับคนในสังคมเดียวกัน

“ก็เข้าใจว่าเป็นเรื่องปกติ แต่มันก็ยังขัดใจอยู่ดี”

          กับคนสมัยก่อน ผมไม่แน่ใจนักว่าจะมีโอกาสไหนให้อวดกันได้บ้าง ..ที่วัด , งานแต่ง ,งานบวช , งานเลี้ยงรุ่น , หรือ งานศพ .  ผมเดาได้ประมาณนี้ แต่ในใจความของแต่ละสถานที่ คือต้องเจอกันตัวเป็นๆ หน้าต่อหน้า ขับรถหรูมาเลย แต่งหน้าสวยมาเลย ควงแฟนหน้าตาดีมาเลย หรือใส่เพชรเม็ดเป้งมาเลย อวดกันจะๆ นานๆทีก็ถือเป็นการอัพเดตความก้าวหน้าไปในตัวด้วย

          แต่ในปัจจุบัน ฟังก์ชั่นของการอวดเริ่มไม่ยึดโยงกับการเผชิญหน้า และ เริ่มหลุดจากกรอบเวลาที่ว่าต้องนานๆที  .. นี่มาถี่ มาจากหลานคน หลายอาชีพ หลายชนชั้น หลายเวลา และ เกิดขึ้นแบบเรียลไทม์ ชนิดที่ว่าเลื่อนไปเล่นๆไม่เกิน 3 ครั้ง จะต้องเห็นกันบ้างแหละหน่า

“แล้วอย่างไหน ที่เรียกว่าอวด”   

          ด้วยความสงสัยที่อาจไต่ไปถึงขั้นโรคจิต ผมเริ่มสังเกตุและแบ่งลักษณะของรูปถ่ายที่บ่งบอกถึงการอวดได้ 7 รูปแบบ  แบ่งย่อยๆเป็นลักษณะดังนี้

1) รูปที่ถ่ายตัวเอง (หรือเซลฟี) – แสดงถึงความงดงาม หรือความภูมิใจในบุคลิกภายนอก
2) รูปถ่ายอาหาร – แสดงถึงการได้กินอาหารที่อร่อย(รวมถึงราคาสูง) ในโอกาสสำคัญ
3) รูปถ่ายสถานที่ที่เราอาศัยอยู่ – แสดงถึงความสะดวกสบาย และไลฟ์สไตล์
4) รูปถ่ายกับคนรักหรือสมาชิกครอบครัว – แสดงถึงความมั่นคง และ ความอบอุ่น
5) รูปถ่ายกับกลุ่มเพื่อนหรือสังคมในที่ทำงาน  – แสดงถึงบรรยากาศในการทำงานที่ดี
6) รูปถ่ายปาร์ตี้ – แสดงถึงชีวิตที่สนุกสนาน และ อิสระ
7) รูปถ่ายสัตว์เลี้ยง – แสดงถึงศักยภาพในการดูแลชีวิตอื่นๆ
และ …
8) รูปอะไรซักอย่าง ที่มีแคปชั่นประมาณว่าไม่อยากอวด

          นัยยะสำคัญของข้อ 8 นั่นคือ รูปอะไรซักอย่าง ที่มีแคปชั่นประมาณว่า ไม่อยากอวด น่าจะเป็นสิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกอิจฉาอยู่บ่อยๆ  …พูดแบบนี้อาจจะไม่เห็นภาพ ผมขอยกตัวอย่างแคปชั่น เช่น

• “ โนแอพ ” // แนบรูปเซลฟี่ตัวเอง
• “ ขอบคุณเจ้ามือ ” // แนบรูปอาหาร
• “ ไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆ” // แนบรูปคู่กับแฟน
• “ ที่นี่ที่ไหนกันนะ” // แนบภาพสถานที่ซักแห่ง

“ มันก็ปกตินี่ สรุปว่าเรามันขี้อิจฉาเองนี่หว่า ”

          ถึงตรงนี้ ผมปฏิเสธไม่ได้ว่าบทความนี้ ริเริ่มจากความอิจฉา ขับเคลื่อนด้วยความสงสัย และจบลงด้วยความเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา ของทั้งสองหัวข้อ … ใช่ครับ ความอิจฉา เป็นเรื่องธรรมดา และก็ใช่อีก การอวดความสุขนั้น เป็นเรื่องธรรมดาเช่นกัน  คิดวกไปวนมา จบลงที่ความธรรมดาได้ยังไงกันเนี่ย

“ แต่เพื่อไม่ให้บทความนี้ดูธรรมดาเกินไป ผมเลยอยากชวนสังเกตสักนิดครับ”

          ผมลองไปเปิดดูพจนานุกรมฉบับราชบัญฑิตยสถานดูแล้ว กลับได้ใจความบางอย่าง ที่จะมาพลิกเกมส์ของข้อสงสัย ดังนี้ครับ

อวด
ก. สำแดง, แสดงให้เห็น, ทำให้เป็นที่ประจักษ์.

โอ้อวด
ก. อวด, พูดยกตัว, พูดอวดความรู้ความสามารถหรือความมั่งมี.

           การอวด กับ การโอ้อวดนั้น ออกเสียงต่างกันแค่พยางค์เดียว แต่ความหมายนั้นต่างกันราวฟ้ากับเหว เพราะการอวด คือการแสดงให้เห็น ถือเป็นสิ่งที่สุดแสนจะธรรมดาที่ใครๆก็ใคร่จะทำ แต่การโอ้อวดนั้น คือการยกตน ให้ดูเหนือกว่าผู้อื่น ซึ่งทั้งสองคำนี้ก็ไปตอบโจทย์ว่าเป็นการการะทำเพื่อแสดงอำนาจ และ แสดงออกถึงความมีคุณค่าให้แก่ตัวเอง ส่วนจะมากจะน้อย จะน่าชื่นชมหรือน่าหมั่นไส้ ก็ขึ้นอยู่กับความคิดเห็นของแต่ละคน ทั้งนี้ทั้งนั้นเราก็ต้องแยกมันออกจากกันให้ดี ว่าที่เรากำลังเห็นอยู่นั้น มันคือการอวดแบบไหนกันแน่

“ เออ งั้นช่างมันเถอะ ”

          ผมไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน แต่บอกด้วยความเข้าใจว่า “ช่างมันเถอะ” เพราะไม่ว่าจะอย่างไร แค่เลื่อนนิ้วบนโซเชี่ยลมีเดียไม่เกิน 3 ที ก็เจอการอวด ไม่ว่าจะอย่างไร การอวดนั้นจะทำให้เราอิจฉาอยู่เสมอ มันเป็นกระบวนการของสัตว์สังคม ถ้ารับไม่ได้ ก็ควรเอาตัวออกห่าง คงไม่ถึงกับต้องลี้ภัยไปไหนต่อไหน ผมเชื่ออย่างสุดใจว่าเราจะต้องอยู่กับมัน จนตายกันไปข้าง

          ต้องย้อนกลับมาเตือนใจ ว่าสิ่งที่ต้องรับมือเมื่อรู้สึกว่าตัวเองอิจฉา คือการแยกว่าข้อมูลที่เห็นนั้น คือ การอวด หรือ การโอ้อวด  หลังจากนั้นคงต้องลองคิดเอาเอง จากความหมายในพจนานุกรมที่ผมบอก

          หรือถามอีกทีอย่าง “ เราไม่ยินดีกับ เพื่อน พี่ หรือน้อง ของเรา ที่เค้ามีชีวิตที่ดีเลยหรือ ” ถ้าจะตอบแบบพระเอก คงใช่ เราควรยินดี แต่ก็คงไม่ทุกครั้งทุกกรณีหรอกใช่มั้ยล่ะ มีคำพูดจากหนังเรื่องหนังเรื่อง 3idiot ทำนองว่า

“ เป็นเรื่องน่าประหลาด

พอเพื่อนย่ำแย่ เรารู้สึกไม่ดี

พอเพื่อนได้ดี เรารู้สึกแย่”

          
 จริงหรือไม่ ก็แล้วแต่ว่าใครจะตีความ

          สุดท้าย ไม่ว่าเราจะอิจฉาหรือริษยาแค่ไหน คนเหล่านั้นที่เราเห็นในโซเชียลมีเดีย ต่างก็เป็นคนในชีวิตเรา  ผมคิดว่าไม่มีความจำเป็นที่จะต้องผาผลาญมิตรภาพด้วยไฟอิจฉา ในสมรภูมิความสุขนี้ไม่ได้มีแค่เราเพียงคนเดียวที่ต้องฝ่าฟัน ใครๆก็ต้องเผลอรู้สึกกันบ้างแหละ นี่จึงจำเป็นที่ความเข้าใจที่มีต่อตัวเอง รู้เท่าทันความอิจฉา และเป็นประชากรโซเชี่ยลที่ใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขต่อไป .

อ้างอิง
https://themomentum.co/happy-self-help-socialmedia-show/

          นับเป็นเวลาหลายปี ที่บัณฑิตทุกคนได้อดทนบากบั่น อดตาหลับขับตานอน วิ่งบ้างเดินบ้าง ล้มลุกคลุกคลาน จนเรียนจบอย่างที่ใฝ่ฝันไว้   ช่วงเวลาระหว่างการเรียน ต่างก็ได้เจอเรื่องราวต่างๆมากมายทั้งวิชาการ และ วิชาชีวิต รัก โลภ โกรธ หลง ได้ถาโถมใส่ หรือไม่ก็เป็นเราซะเองที่วิ่งเข้าไปหา  กับเรื่องราวเหล่านี้มากน้อยต่างกัน แต่ได้เจอเหมือนกัน ถ้วนหน้า กลายเป็นความทรงจำชุดสุดท้ายของวันเด็ก ก่อนที่จะพ้นสภาพการเป็น “เด็กมหาลัย”

          เวลาระหว่างนั้นจบไป เรื่องราวระหว่างนี้ ก็เริ่มต้นขึ้น ก่อนหน้านี้เรารู้ว่าพอจบ ม.6 แล้วจะขึ้น ปี 1 , พอจบ ปี 1 แล้ว จะขึ้นปี 2  แต่หลังจากเรียนจบแล้ว .. แล้ว… แล้วมันยังไงต่อล่ะ … คำถามเชิงปรัชญาอย่าง “ตายแล้วไปไหน” ยังพอเดาๆคำตอบได้ว่ามีอยู่ไม่กี่ทาง คือ ไม่ลงนรก ก็ขึ้นสวรรค์ หรืออาจจะพลิกแพลงกว่านั้นก็ไปเป็นผีในมุมอับ ให้ผู้คนได้พบเจอแล้วโทรไปเล่าในรายการวิทยุผี แต่นี่พอเรียนจบแล้วยังไงล่ะ.. ความเป็นไปได้ มีมากมายจนคล้ายๆว่าจะเหมือนพล็อตหนังเรื่อง Avenger Endgame เลย .

          ผมคงไม่บอกว่าในบรรดา 14 ล้านความเป็นไปได้นี้ คุณควรเลือกทางไหน แล้วผมก็ไม่อยากจะต้องมาไล่ให้ฟังด้วย ถึงแม้ว่าจะมีตัวเลือกง่ายๆเช่น ก็ไปหางานทำสิ,ก็ไปเรียนต่อสิ,ก็ปล่อยเป็น Gap Year สิ บลาๆๆ (ก็อดบอกไม่ได้สิน่าา)

          ระหว่างนี้ คงเป็นห้วงเวลาของว่าที่บัณฑิตทุกคน จะได้ยินคำถาม ทั้งจากตัวเอง และ จากคนข้างๆบ้าน มากน้อยแตกต่างกัน ภาษาถิ่นอาจจะไม่ใช่แบบนี้ แต่ใจความฟังดูแล้วคล้ายๆจะเป็นคำ ว่า “มีงานทำหรือยัง” หรือ “จะทำงานอะไรต่อ” โชคดีหน่อยก็เจอแค่คำถาม โชคไม่ได้ก็โดนคำถากถาง หรือแย่ไปกว่านั้นก็โดนป้าเล่าเรื่องลูกของตัวเองให้ฟัง ( เห้อ )

          จะทำยังไงได้ ก็ค่านิยมเรื่อง “การเรียนสูงๆจะได้ทำงานดีๆ และเป็นเจ้าคนนายคน” มันดันเป็นค่านิยมที่ฮิตกันซะเหลือเกิน ถ้าจะว่าค่านิยมนี้มันย่ำแย่ พ่อแม่ก็คงเอาเงินไปซื้ออาหารให้วัว แทนที่จะขายวัวมาส่งฟวายอย่างเราเรียน / แต่ถ้าจะบอกว่ามันเป็นค่านิยมที่ถูกต้อง มันก็ช่างเป็นความถูกต้องที่กดดันเราซะจริง แต่นั่นก็ไม่ใช่โจทย์ที่ต้องแก้ในตอนนี้หรอกครับ เพราะเผลอแปปเดียว ป้าอีกบ้านก็เดินมาถามว่า เราทำงานอะไร อีกแล้ว…

          ข้อมูลจากสำนักงานสถิติแห่งชาติ ข้อมูลจากตลาดแรงงาน หรือไม่ว่าจะข้อมูลง่ายๆจากเฟซบุ๊ก ต่างก็รายงานว่า มีผู้ว่างงานจำนวนเหยียบ 4 แสนคนในทุกๆปี น่าสะเทือนใจตรงที่จากเลขสี่แสนนั้น มี 1.6 แสนคน ที่เรียนจบ ป.ตรี เป็นเลขที่ไม่ตลก หรือต่อให้ข่าวนี้ถูกรายงานโดยตลกคณะเชิญยิ้ม เราก็ขำไม่ออกอยู่ดี เพราะขาของเราก็ก้าวไปอยู่ในเลขจำนวนนั้นขานึงซะแล้ว ตัวเลขไม่ใช่น้อยๆเลยนะนั่น ถ้าคิดเป็นกราฟกลมๆแล้ว คือจำนวน 1 ส่วน 3 เลยนะ

          อ่านมาจนถึงตรงนี้ ห่อเหี่ยวใจใช่มั้ยครับ ช่างเป็นงานเขียนที่ไม่จรรโลงใจ บั่นทอนกันด้วยการเอาข้อมูลมาอัดๆๆ  บอกแต่ปัญหาๆๆ แล้วยังไม่มีทางออกให้อีก

          ไม่ใจร้ายขนาดนั้นครับ ผมขอให้อีกหนึ่งมุมมอง ( ท่ามกลางมุมมองอื่นๆที่คุณอาจได้รับฟังมาก่อนหน้านี้ ) นั่นคือให้มองเรื่องนี้เป็น”เรื่องปกติ”ครับ (มันง่ายขนาดนั้นเลยหรอ) มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกครับ การยอมรับสิ่งที่ไม่ได้อย่างใจให้เป็นเรื่องปกตินี่ยากมากแน่ๆ แต่นี่ก็น่าจะเป็นความจริงแรกๆ ที่โลกนอกรั้วมหาลัยจะสั่งสอนเรา

          ไม่มีอะไรได้อย่างใจไปซะหมด / ไม่มีอะไรทันใจไปตลอด / และไม่มีแนวข้อสอบให้ขีดปากกาไฮไลท์อีกต่อไป ผมพูดได้เพราะผ่านช่วงนั้นมา แต่ก็ยังไม่ถือว่าผ่านไป บางทีการพยายามไปทำอะไรกับมันมากนัก การหวังถึงจุดสิ้นสุดของการเดินทาง ก็อาจทำให้เราเหนื่อย ท้อ จนไม่อยากจะเริ่มเลยก็ได้

          ถ้ายังจำได้ ผมจั่วหัวบทความนี้เปรียบว่าชีวิตเปรียบเหมือนเรือ ( ถ้าจำไม่ได้ก็เดาๆเนียนๆไปก่อน) ผมอุปมาว่าชีวิตในตอนนี้ ไม่ต่างอะไรกับเรือลำเล็กๆ ที่ถึงเวลาต้องออกจากฝั่ง อาจจะออกเพราะโดนบังคับโดยค่านิยม หรือแล่นออกไปเองเพราะมีเป้าหมาย แต่นี่ ก็ถือเป็นการออกเรือในช่วงที่ฤดูมรสุมทั้งนั้น และในวันที่ต้องออกเรือไป แน่นอนว่ามีความใจหาย ทั้งเพื่อนที่เรียนขับเรือมาด้วยกัน ทั้งชายฝั่งที่คุ้นเคย ค่อยๆแยกห่าง ทั้งจากชายฝั่ง ทั้งจากเรือลำอื่นๆ

          ระหว่างลอยลำ บ้างก็แล่นฉิวเพราะเรือมีเครื่องยนต์ บ้างก็ไปแผ่วๆเพราะต้องอาศัยแรงลม แต่คลื่นลมก็ไม่ใจร้าย ถึงจะไม่ออกแรงพาย ชีวิตก็ยังลอยไปเรื่อยๆ

          ผมมีเพื่อนหลายคน มีน้องหลายกลุ่ม หรือเผลอๆก็อาจจะเป็นผมเองด้วย ที่กำลังหงุดหงิด และท้อแท้กับช่วงเวลาที่ต้องรอแรงลม  ทำไงได้ ในเมื่อชีวิตมันไม่เอื้อ เครื่องยนต์ไม่มี เส้นทางไม่ชัด  เสียงคำถามก็ยังดังไม่หยุด โลกนี้ช่างไม่อ่อนโยนกับเราเอาเสียเลย

          ในระหว่างทางฝัน ถ้ายังเอาตัวไปวางที่ปลายทางไม่ได้ ก็คงต้องเอาใจและความคิดนำไปก่อน โชคดีของเรือที่แล่นไม่ฉิว ก็คือ ยังพอมีเวลาให้คิด และ ยังมีเวลาปรับทิศทางซะใหม่ อาจต้องมาทบทวนดูดีๆว่า เราต้องการมุ่งสู่ใจกลางมหาสมุทรจริงหรือไม่ หรือที่จริงแล้วเรามันเป็นเรือตระเวนชายฝั่งก็พอ ปลายทางของเราคือที่ไหนกันแน่ ?

          ต้องมีแน่ๆหละ ไอ้เพื่อนที่แล่นฉิวไปก่อน ต้องมีแน่ๆหละ ความอิจฉาที่มีต่อเพื่อนที่แล่นฉิวลำเมื่อกี้ แต่ก็ต้องไม่ลืมว่า จะอยู่ตรงไหนก็มีปัญหาตรงนั้น เรามีปัญหาอยู่ตรงนี้ แต่ว่าเค้าก้มีปัญหาอยู่ตรงโน้น น่าแปลกที่เราเริ่มอิจฉาเพื่อนบางคนที่ไปได้ไกล ทั้งๆที่ถ้ามาถามกันจริงๆแล้ว ทางเส้นนั้นอาจไม่ใช่ทางที่เราอยากไปเลยก็ได้ ฉะนั้น ถ้าจะเอามาเปรียบเทียบกัน มันก็ดูผิดฝาผิดตัวไปหน่อย

          อย่าลืม ว่าตอนนี้พึ่งออกมาจากฝั่ง คุณไม่ได้เริ่มจากศูนย์ เพื่อนที่ห่างไปก้ใช่ว่าจะหายซะทีเดียว อาจารย์ที่รู้จักก็ยังอยู่ ทักษะที่ฝึกมาก็เต็มมือ (เว้นซะแต่ คุณจะไม่มีอะไรที่ผมว่ามาเลย อันนี้ Inbox มา เดี่ยวผมจะปลอบใจให้เป็นการส่วนตัว)   เวลานี้แหละ ท้าทายสุดๆ สนุกสุดๆ ถึงจะล่มก็ล่มมันซะตั้งแต่ตอนที่น้ำยังตื้นๆเลย ลองถูกลองผิดไป เผลอๆวันนึงก็อาจจะรู้ตัวว่าออกเดินทางมาซะแล้ว ทั้งๆที่คิดว่าน่าจะมาไม่ได้

          เรือเล็กลำนี้ กำลังค่อยๆเคลื่อนออกจากฝั่งไปอย่างเนิบๆ วันเวลาค่อยๆพัดพาความจริงมาให้รู้จัก อาจเจ็บปวดบ้าง ท้อแท้บ้าง หรือบางทีก็ถึงกับดับฝันไปเลยก็มี แต่อยากให้คิดว่าเรื่องนี้มันจะไม่อยู่กับเราตลอดไป ชีวิตคือเรือที่ลอยอยู่ในทะเล ถึงเราไม่ทำอะไร ก็จะมีลมมีคลื่นมาพัดไปอยู่ดี อ่านมายืดยาวถึงตรงนี้ คุณอาจจะพอจับใจความได้ว่า ไอ้สิ่งที่คุณกำลังเผชิญ กำลังรู้สึกอยู่นี่ มันเป็น “เรื่องปกติ”

               เป็นผมเองในวัย 21 ปี ที่กำลังนั่งร้องเพลงสารพัดสารเพที่นึกขึ้นได้ พร้อมๆกับระลึกความหลัง ปนๆกับนึกถึงปัจจุบันและอนาคต ที่ดูเหมือนว่าปัจจุบันของผมกำลังประสบความสำเร็จจากการหนีความวุ่นวาย จากช่วงปิดเทอมของมหาวิทยาลัย กลับมาอยู่ในสถานที่ ที่เรียกว่า ” บ้าน ” ซึ่งไม่ใช่บ้านแบบธรรมดาที่หาได้ตามชานเมืองซะด้วยนะครับ มันอยู่ไกลออกไปจากชานเมืองเกือบร้อยกิโลโน่นแน่ะ

               ใช่ครับ ผมเป็นเด็กบ้านนอก บ้านนอกอย่างเต็มรูปแบบ บ้านนอกชนิดที่ว่า คุณไม่เชื่อแน่นอนว่ายังมีสถานที่ด้อยพัฒนาแบบนี้อยู่บนแผนที่ประเทศไทย ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมจะรู้สึกอายมาก กับการที่จะบอกใครต่อใคร ว่าบ้านอยู่ที่ไหน หรือแม้แต่การเล่าว่า ช่วงชีวิตในวัยเด็กได้เติบโตมาอย่างไร

               แต่พอได้เติบโตมา ชีวิตก็ค่อยๆสอนให้รู้ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาล้วนหล่อหลอมให้เรากลายเป็นเรา ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องรังเกียจวิถีชีวิต และถิ่นที่อยู่ของตัวเอง ในทางกลับกัน ผมกลับรู้สึกโชคดีในความเป็นคนบ้านนอกซะอีก รู้สึกโชคดีที่ยังมีกลิ่นไอความเป็นบ้านนอกของตัวเอง ให้ได้กลับไปซึมซับ มีเหตุผลให้อ้างในการกลับบ้าน ไม่ว่าจะเหนื่อยหนักมาจากไหน หรือแม้แต่จะท้อแท้มาจากสถานที่ใด ก็ยังมีข้ออ้างให้ได้กลับบ้านนอกเพื่อพักแผลใจได้อยู่เสมอ

               ตอนนี้ ผมนอนอยู่บนเสื่อผืนเดียวกับผืนที่เคยนอนเมื่อ 7 ปีที่แล้ว สภาพก็เก่าไปตามกาลเวลา มีรูโหว่พอให้มดโผล่ขึ้นมากัดผมได้เป็นระยะๆ มองไปข้างๆ มีวิทยุ FM ยี่ห้อธานินทร์ 1 เครื่อง ที่บังเอิ๊ญบังเอิญ เปิดไปเจอเพลง “ รักครั้งแรก ของวงชาตรี ” ที่เคยฟังมาตั้งแต่สมัยประถม ทั้งๆที่เกิดไม่ทันยุคที่เพลงนี้ตอนยังดัง ซะด้วยซ้ำ ผมได้มาฟังเพลงนี้ครั้งแรกตอนดูหนังเรื่องแฟนฉัน จำได้ว่าดูตั้งแต่สมัยที่ยังเป็นแผ่นวีซีดี หนังเรื่องเดียวยืมดูกันทั้งหมู่บ้าน บ้านไหนเปิดหนังก็ไปรวมหัวกันดูอยู่บ้านนั้น โดยปกติหนังที่เป็นแผ่นวีซีดี จะแบ่งเป็นสองแผ่น

               มีอยู่ช่วงนึงที่แผ่นสองหายไป ทำให้หงุดหงิดมากกับการเสียเนื้อหาของหนังไปครึ่งเรื่อง ตามหาคนทำผิดกันทั้งหมู่บ้านในละแวกนั้น ถึงขนาดเรียกกันมารวมตัว ที่ลานใต้ต้นมะม่วงซึ่งเป็นสถานที่ประลองลูกแก้ว เพื่อไต่สวนคนที่แฮ๊บแผ่นหนังไป แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่พบตัวผู้ร้าย เลยดูมันอยู่แค่แผ่นแรกแผ่นเดียว ที่เล่นค้างไว้ ตอนที่ไอ้เจี๊ยบไปโรงเรียนไม่ทันแล้วต้องให้พ่อขับมอเตอร์ไซค์ไปส่ง แค่นั้น แล้วตอนนั้นก็ดูกันจนแผ่นลายพล้อย เรียกได้ว่าหนังเรื่องนึงนี่ฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่ายิ่งกว่าหนังในโรงหนังสมัยนี้ซะอีก

               นึกแล้วก็อดคิดถึงไม่ได้นะ ยุคสมัยที่เรายังเป็นเด็ก ตอนที่เราไม่มีความสามารถมากพอ ที่จะหาสิ่งที่ต้องการมาเติมเต็มให้ชีวิตไปได้ซะทั้งหมด เป็นช่วงเวลาที่มีอะไร เราก็ใช้กันแค่นั้น มีความสุขกับชีวิตแค่ตรงนั้น ไม่มีก็ไม่ได้สนใจอะไร สมัยนั้นความสุขสูงสุดคือการได้อยู่กับเพื่อน คือการตะลอนๆไปทั่วหมู่บ้าน ทำเรื่องที่พวกเราคิดว่าสนุก ไม่ว่าจะเป็นการแอบขโมยมะม่วงจากสวนของตาหนุ่ม แอบขโมยตกปลาที่สระของตาหมาน แอบเอาประทัดผูกติดธูปแล้วเอาไปเสียบไว้ข้างๆบ้านขิงยายลอหรือแม้แต่แอบจุดไฟเผาไร่อ้อยของใครต่อใครก็ไม่รู้

               แต่น่าเสียดายตรงโดนจับได้ ดีนะที่เจ้าของไร่อ้อยเค้าไม่เอาเรื่อง เกือบได้เข้าคุกกันเป็นหมู่คณะตั้งแต่วัยเยาว์กันซะแล้ว จะว่าไปแล้วก็อดที่จะรู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กเปรตไม่ได้เหมือนกันนะ เพราะแต่ละกิจกรรมที่ทำให้บันเทิงล้วนสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านเค้าทั้งนั้น แต่ก็เป็นเด็กนี่นะ คำว่ารู้เท่าไม่ถึงการณ์ ยังคงปกป้องพวกเราจากคุกจากตารางได้อยู่เสมอนั่นแหละ ฮ่าๆๆ

               ผมโตมาในยุคที่ก๋วยเตี๋ยวข้างโรงเรียนขายกันชามละ 5 บาท ถูกพอๆกับค่าครองชีพในสมัยนั้น จากการที่แม่ให้เงินไปโรงเรียนวันละ 5 บาท นั่นหมายความว่าถ้าวันไหนผมอยากกินก๋วยเตี๋ยว ผมก็ต้องอดใจไม่ซื้อขนมทั้งวัน เพื่อเอาเงินไปกินก๋วยเตี๋ยวในตอนเย็นก่อนที่จะปั่นจักรยานกลับบ้าน นั่นเป็นครั้งแรกที่ระลึกตรัสรู้ขึ้นมาได้ว่า การอดเปรี้ยวไว้กินหวาน มันทำให้รู้สึกภาคภูมิใจกับการอดทนแค่ไหน “ก๋วยเตี่ยวเย็นตาโฟเส้นใหญ่ไม่ใส่น้ำสีแดงๆแล้วก็ใส่หมูเยอะๆ” ถึงแม้ชื่อเมนูจะทำให้ยายสำราญ เจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวปวดหัวอยู่ตลอด แต่นี่ก็เป็นเมนูที่ผมสั่งกินเป็นประจำในสมัยนั้น

               สมัยนั้นผมไม่ใช่เด็กหัวโปกที่เอาแต่ขโมยมะม่วงมาขว้างเล่นนะครับ อย่างถ้าวันไหนรู้ตัวว่าอยากมีตังใช้ ผมจะให้แม่ทำพริกเกลือให้เยอะๆ แบ่งใส่เป็นถุงเล็กๆ แล้วระหว่างทางที่ต้องปั่นจักรยานไปโรงเรียน จะมีสวนมะม่วงของตาหนุ่มเจ้าเดิม ผมก็จะแอบไปเด็ดมะม่วงของแกไปขายที่โรงเรียน พอเป็นเงินทุนทางการศึกษา โดยได้รับความช่วยเหลือจากไอ้แจ๊ค และไอ้แก๊ส ลูกพี่ลูกน้องของผมเอง มันสองคนจะคอยดูต้นทางให้ ความพิเศษในการทำงานนี้คือผมต้องคอยลุ้น ว่าวันไหนหมาของตาหนุ่มจะไม่เห่า

               และจากการขโมยมะม่วงตาหนุ่มไปขายที่โรงเรียน ทำให้อิ่มหนำสำราญกันทั้งวัน เคยขายได้วันละตั้ง 50 บาท กินได้ทั้งก๋วยเตี๋ยวทั้งหวานเย็น กินแล้วยังเหลือตังค์ไปซื้อรูปลอกลายยันต์เสือเผ่น มาติดเล่นกันให้เต็มตัวอีก ไม่ใช่แค่มะม่วงนะครับ สิ่งที่ถ้าเรามองย้อนกลับไปแล้วคิดว่าไม่น่าจะขายได้ แต่มันดันขายได้ก็มี ยกตัวอย่างเช่น ดอกจำปี, ข้าวหลาม, ลูกหนามคม,ลูกหว้า(เก็บจากข้างทางอีกนั่นแหละ) เป็นต้น เรียกได้ว่าเป็นเจ้าสัวหัวธุรกิจกันตั้งแต่อนุบาลสอง กันเลยทีเดียว

               ผมปั่นจักรยานไปโรงเรียนตั้งแต่อนุบาล 1 ระยะทางจากบ้านไปถึงโรงเรียนก็มีความยาวเกือบๆ 10 กิโล ที่แย่ก็คือทางทั้งเส้น เป็นทางลูกรัง ช่วงที่รถสิบล้อวิ่งเยอะๆนี่ สีเสื้อนักเรียนแทบจะเปลี่ยนสีเป็นเสื้อลูกเสือ ฝุ่นเกรอะกรังเกาะเต็มตัว แล้วแย่กว่าทางลูกรังคืออะไรรู้มั้ย คือบ้านยายสำราญที่ขายก๋วยเตี๋ยวนี่แหละ ปกติแกจะไปเปิดร้านข้างโรงเรียน แล้วบ้านของแกก็จะไม่มีคนเฝ้า แกเลยเลี้ยงหมาล็อตไวเลอร์ไว้แก้เหงาถึง 4 ตัว แต่หมาของแกดูจะไม่เป็นมิตรกับคนที่ขับรถผ่านไปผ่านมาตรงหน้าบ้านแกซักเท่าไหร่ เป็นเรื่องตื่นเต้นของผมในทุกๆวันเช่นกันที่ต้องลุ้นว่าจะปั่นจักรยานเงียบพอที่จะไม่ให้หมายายสำราญตื่นได้มั้ย มีอยู่วันนึงหลังจากที่ขโมยมะม่วงเสร็จ (ยังวนเวียนอยู่กับการขโมยมะม่วง)

               ไอ้แก๊สกับไอ้แจ๊คมันปั่นจักรยานหนีผม แล้วตอนนั้นผมอนุบาลสอง จักรยานคันเล็กที่สุดในแก๊งค์เลย ถือมะม่วงห้อยมาอีกสองถุงใหญ่ แล้วโซ่เจ้ากรรมก็ดันมาหลุดจังหวะที่ผ่านหน้าบ้านยายสำราญพอดีอีก ได้ยินเสียงเห่ามาแต่ไกล ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนร้องไห้รอรับชะตากรรมจากหมาล็อตไวเลอร์ 4 ตัวนั่น แต่ละตัวนี่สูงพอๆกับผมในตอนนั้นเลย แต่ก็ดูเหมือนจะโชคดีตรงที่มีผู้ใหญ่คนนึงขับรถผ่านมาเห็นพอดี เค้าเลยไล่หมาให้ ผู้ใหญ่คนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกครับ ก็ตาหนุ่มเจ้าของสวนมะม่วงนั่นแหละ แกคงพึ่งไปส่งลูกแกที่โรงเรียนมาแล้วกำลังกลับบ้านพอดี

               ผมในตอนนั้นยืนร้องไห้กำถุงมะม่วงอยู่ก็ได้แต่รู้สึกขอบคุณและตื้นตันใจ (ตาหนุ่มไม่รู้ว่าผมไปขโมยมะม่วงแกมา 555) ผมใส่โซ่จักรยานเสร็จแล้วรีบปั่นจักรยานไปโรงเรียน

               หลังจากวันนั้นผมก็ไม่ขโมยมะม่วงตาหนุ่มอีกเลย แล้วก็ไม่เล่นกับไอ้แจ็คและไอ้แก๊สไปเป็นอาทิตย์เลยเหมือนกัน ผมโกรธมันมาก มันมาง้อด้วยการชวนไปเล่นเกมส์เศรษฐี (ไม่ใช่เล่นกันในโทรศัพท์สมัยนี้นะ) เป็นเป็นเกมกระดาษที่ใช่ลูกเต๋ากับตัวหมากในการเดินเกมส์ เล่นได้ทีละหลายคน สมัยนั้นนี่ฮิตมากกก ใครมีเกมส์นี้นี่คือโคตรเท่ เลยทำให้ความตึงเครียดระหว่างชาวแก๊งค์ลดลงไปได้ แล้วกลับมาเล่นกันเหมือนเดิม

               ไม่ได้มีแต่มุมแก่นๆซนๆนะ มุมน่ารักก็มีเหมือนกัน สมัยนั้นก็มีอารมณ์ป๊อบปี้เลิฟเหมือนกันนะ แต่ขอไม่เอ่ยชื่อถึงเด็กหญิงคนนั้นดีกว่า ผมเชื่อว่ามันต้องมาอ่านแน่ๆ 555 มันป๊อปปี้เลิฟมากพอให้เด็กผู้ชายที่เอาแต่ขโมยมะม่วง มาฝึกวาดรูปผู้หญิงและชุดผู้หญิง เพื่อเอาไปตัดเป็นตัวๆตุ๊กตาที่เปลี่ยนชุดได้ เหมือนชุดตุ๊กตาที่แถมมากับขนมจาจา แถมความป๊อบปี้เลิฟยังทำให้เราต้องเล่นพ่อแม่ลูก อยู่บ่อยๆ เพื่อนๆในวัยอนุบาลมักจะคิดว่าผมเป็นตุ๊ดเพราะดูจากแต่ละอย่างที่ผมเล่น แล้วก็ชอบมาขลุกอยู่กับพวกเด็กผู้หญิง

               ในตอนนั้น ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการจีบคืออะไร รู้แค่ว่าการเอามะม่วงมาฝากคนคนนึงแล้วเค้ากินให้เราเห็นต่อหน้านี่มันมีความสุขโคตรๆเลย หรือถ้าวันไหน แม่เผาข้าวหลามก็หอบข้าวหลามปั่นจักรยานฝ่าฝูงหมามาให้ นึกแล้วก็ตลกทำไมสมัยนั้นถึงเป็นพ่อบุญทุ่มได้ขนาดนั้น เคยถึงขนาดมีฉากทีเผลอเอามือมากุมกันแล้วสะดุ้งทั้งคู่อย่างกับในละครหลังข่าว จะว่าไป เรานี่ก็เป็นเด็กแก่แดดพอสมควร คนนึงเลยเหมือนกันนะเนี่ย

               วันคืนอันหอมหวาน ก็ค่อยๆผ่านไปตามเวลาของมัน น่าแปลกอยู่อย่างนึงที่ตอนนั้นเราไม่รู้สึกว่ามันช้าหรือว่าเร็วจนเกินไปเลย อาจเป็นเหมือนคำที่แชร์กันในเฟสบุ๊คว่า “อยากย้อนกลับไปตอนที่เป็นเด็ก เพราะว่าเจ็บที่สุดก็แค่ตอนที่หกล้ม” ช่วงเวลาที่ไม่มีความทุกข์เข้ามาเจือปน ไม่ต้องคิดถึงอดีต ไม่ต้องกังวลกับอนาคต คงจะเป็นรูปแบบชีวิตที่คนสมัยนี้กำลังใฝ่หากันละมั้ง

               ผมได้รู้จักความทุกข์ใจครั้งแรก ก็คือวันที่ไอ้แก๊สจมน้ำตาย ต่อด้วยไอ้แจ๊คเรียนจบ ป.6 เหลือผมคนเดียวที่ต้องปั่นจักรยานไปโรงเรียน ผมรับรู้ได้ถึงความโดดเดี่ยวระดับย่อมๆ แล้วก็เริ่มกลัวความตาย อีกทั้งยังเริ่มคิดว่าเรียนจบ ป.6 ไปแล้วจะเอายังไงกับชีวิตต่อไป ถ้ามีใครซักคนมาถามว่าชีวิตของผมเริ่มไม่สนุกช่วงไหน ก็คงจะเป็นตั้งแต่ ป.4 นั่นแหละ ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่เริ่มมีความคิดแบบนั้นตั้งแต่วัยที่ยังไม่ควรจะมีความคิดแบบนั้นเลย

               ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน เพลงรักครั้งแรกของวงชาตรีก็จบไปแล้ว คลื่นวิทยุก็เปลี่ยนช่วงมาเป็นเพลงสมัยนี้ ซึ่งกำลังเปิดเพลงมหาลัยวัวชน มดก็รอด รูเสื่อขึ้นมากัดซะจนได้อีก โถ่.. สะบั้นอารมณ์มาก นี่เผลอนั่งพิมพ์แปปเดียว เปลี่ยนมาได้ขนาดนี้แล้วก็รู้สึกว่าเขียนมาเยอะแล้ว ยังหาสาระอะไรให้ผู้อ่านไม่ได้เลย ที่เขียนมานีก็เป็นการระบายความคิด โชว์ความแก่ให้เด็กๆมันดูทั้งนั้น

               ในตอนนี้ดูเหมือนว่าปัจจุบันกำลังเรียกร้องให้ต้องกลับไปรับผิดชอบต่อหน้าที่ เพราะแม่โทรมาตามให้กลับบ้านซะแล้ว แต่จะว่าไป นานๆทีได้กลับมาในสถานที่ ที่เคยวิ่งเล่นในวัยเด็ก แล้วได้มานั่งนึกถึงความเป็นมาของเรา มันก็ช่วยบำบัดความเหนื่อยล้าจากปัจจุบันได้เหมือนกันนะ จากที่เพลงรักครั้งแรกของวงชาตรีดังขึ้น

               จนถึงตอนนี้ ผมได้หลุดไปในห้วงของ วันวาน ผมยิ้มตลอดเวลาที่กำลังพิมพ์ มีอีกหลายเรื่องที่จำได้แต่เรียบเรียงออกมาไม่ได้ เกรงว่าจะยืดเยื้อเกินไป เพราะรู้สึกว่าเรื่องราวของเราไม่ได้จำเป็นต่อการก้าวไปข้างหน้าของมวลมนุษยชาติขนาดนั้น เลยเขียนลงไปแค่พอที่จะเขียนได้ และผมก็เชื่อนะว่าทุกคนก็ต้องมีเรื่องราวอะไรทำนองนี้กันทั้งนั้น

               ถ้าไม่เชื่อคุณลองนึกย้อนกลับไปสิ นึกดูว่าสมัยที่คุณรุ่นราวคราวเดียวกับที่ผมเล่าน่ะ คุณกำลังทำอะไรอยู่ ก๋วยเตี๋ยวแถวบ้านคุณชามละ 5 บาท เหมือนผมรึเปล่า ไม่แน่ว่าความทรงจำในวัยนั้นอาจจะทำให้คุณ หายเหนื่อยล้าจากอะไรต่อมิอะไรต่างๆนาๆที่คุณกำลังรู้สึกเหนื่อยกับมันอยู่ในตอนนี้ก็ได้ ตอนนี้ผมคงต้องกลับแล้ว เดี๋ยวก่อนเข้าบ้าน จะแวะไปดูสวนมะม่วงของตาหนุ่มซักหน่อย 55555555 (หัวเราะชั่วร้าย)

          ความคิด และ จินตนาการของผม เริ่มทำงานทันที ที่เสียงหวูดของรถไฟดังขึ้น ผมได้แต่คิด แล้วก็ตื่นเต้นกับการเดินทาง ที่ไม่ได้วางแผนอะไรไว้แม้แต่นิดเดียว รู้เพียงแค่ว่าต้องขึ้นรถไฟฟรี ไปลงที่ กทม. เสียงล้อของรถไฟที่กระทบกับราง บวกกับ สายลมที่พัดมากระแทกหน้าเป็นระลอก ปลุกให้ผมตื่นตัว ได้ตลอดทุกวินาที ราวกับว่าการที่ผมไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาก่อนหน้านี้ ไม่มีผลทำให้ผมงัวเงียเลยแม้แต่น้อย

          รถไฟวิ่งไปข้างหน้า ผ่านสถานที่ต่างๆ สถานีแล้ว สถานีเล่า บ้างก็จอด บ้างก็ไม่จอด แต่ทุกๆครั้งที่รถไฟจอด จะมี 2 สิ่ง ที่เราไม่สามารถคาดเดาได้เลย นั่นคือ จะมีใครขึ้นมา หรือ จะมีใครลงไป แต่ไม่ว่าจะอย่างไร รถไฟก็ยังคงเคลื่อนที่ไปข้างหน้าบนทางเส้นตรง และ ความเร็วที่คงที่ ไม่มีคดโกงเหมือนรัฐบาลบางชุด ( เลี่ยงเรื่องการเมืองดีกว่าเนาะ )

          ทัศนียภาพสองข้างทางรถไฟนั้น ส่วนใหญ่จะเป็นป่า เป็นทุ่งนา หรือไม่ ก็พอจะเดาได้ว่าเป็นเขตเกษตรกรรม เพราะ ไม่ค่อยจะมีตึกรามบ้านช่อง หรือแม้แต่ ผู้คน ให้ได้มอง ได้ตื่นตาตื่นใจ ซักเท่าไรนัก … ก็แหง๋หละ เสียงรถไฟครึ่มครั่ม ครึ่มครั่ม แบบนี้ ถ้าเอาไปสร้างตัดผ่านหมู่บ้าน การรถไฟไทยคงได้โดนด่ายับ เป็นแน่แท้ หรือ ถ้าจะสร้างเป็นรางเดียวรางคู่ ความเร็วสูง เสียงเงียบกริบตามที่เป็นข่าวการเมืองนั่นก็ว่าไปอย่าง ( แตะการเมืองอีกละ พอๆๆ )

          แต่ในทัศนียภาพสองข้างทางที่เวิ้งว้างนั้น ก็ได้ถูกทดแทนด้วยมิตรภาพจากเพื่อนร่วมทางผู้แปลกหน้า (หรือบางคนก็หน้าแปลก) แปลกในที่นี้ก็คือ ถ้าไม่แปลกด้วยบุคลิก ก็แปลกด้วยพฤติกรรม ซึ่งในความแปลกและความแตกต่างนี้ ก็สร้างสีสันให้ผมได้คิด ได้ขบขัน ระหว่างการเดินทางได้ไม่น้อย

          รถไฟ ถือเป็นยานพาหนะประหลาด ที่มีเบาะผู้โดยสารหันเข้าหากัน การเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้าจึงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ประหนึ่ง นักมวยบนเวที ที่ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีเรื่องโกรธแค้นกันมาก่อน แต่เมื่อระฆังดังขึ้น เกมส์เริ่ม ก็ต้องชก

          เป๊งงงง !! เสียงระฆังดังขึ้นยกแรกของการชกทางจิตวิทยาของผมก็เริ่มขึ้น เมื่อมีเพื่อนร่วมทางคนแรกนั่งลงที่เบาะตรงข้ามของผม การสนทนาและมิตรภาพ อาจเกิดขึ้น หรือ ไม่เกิดขึ้นก็ได้ ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ขึ้นอยู่กับ ความสบายใจ และ ความกล้าในการกล้าทักทายของทั้งสองฝ่าย

          แน่นอนว่า การที่ต้องนั่งสบตากับคนที่ดูไม่ญาติดีกับเราเอาซะเลย ทำให้เราอึดอัด ไอ้เราจะคุยด้วยก็กลัวจะโดนชักปืนออกมายิง ถ้าใส่หมวกโม่งนี่พี่คือโจรในเครื่องแบบชัดๆเลยนะเนี่ย นี่ทำรู้สึกให้อึดอัดยิ่งกว่าการอึไม่ออกซะอีกครับ

          ผมได้แต่ภาวนาให้นี่เป็นความซวยระยะสั้น ที่ผ่านมาแล้วรีบผ่านไป หรือไม่ก็ ให้ถึงจุดหมายของเพื่อนร่วมทางคนนี้เร็วๆซักที มีเพื่อนร่วมทางแบบนี้ นั่งเงียบๆฟังเสียงล้อรถไฟอยู่คนเดียวซะดีกว่า

          แต่เพื่อนร่วมทางบางคนก็ทำให้บางช่วงบางตอนของการเดินทาง ไม่ว่างเปล่า มีคำถามและเรื่องเล่า แลกเปลี่ยนกับเราอยู่เสมอ แม้จะต่างเพศ ต่างวัย ต่างที่มา การพูดคุยกัน ก็ลดช่องว่างของความแปลกหน้าได้เป็นอย่างดี บางทีก็ไม่เข้าใจ ว่ากับใครบางคนทำไมถึงเข้ากันได้ง๊ายง่าย โดยไม่ต้องพยายาม ในขณะที่กับบางคน อยากเข้ากับเค้าแค่ไหนก็ทำไม่ได้ซักที

          มีคำเชยๆคำนึงที่บอกว่า “อย่าตัดสินคนที่ภายนอก “ ผมทำเป็นแกล้งเข้าใจมันมาตลอด แล้วพึ่งมาเข้าใจแบบลึกซึ้ง ด้วยสถานการณ์ง่ายๆ ไม่ต้องจ่ายตังซักบาท เหมือนอีกคำเชยๆคำนึงที่บอกว่า“บทเรียนที่ดีมักมีราคาแพง” เอาวันนี้นี่เอง

          ชีวิตในบางบริบท ก็คงไม่ต่างอะไรกับรถไฟหรอกมั้ง ผมติ๊ต่างเอาแบบนั้นนะ อุปมาเอาเองว่าชีวิตกับรถไฟ มีความคล้ายกันตรงที่ มันเอาแต่เคลื่อนไปข้างหน้า และ ไม่เป็นไปอย่างที่ใจต้องการเอาซะเลย การวิ่งไปข้างหน้านั้น ในบางสถานีเราอยากให้จอดมันก็ไม่จอด บางสถานีไม่มีคนขึ้นซักคนไม่น่าจอดมันก็จอด

          ก็คงเหมือนช่วงชีวิตที่มีทั้งช่วงที่ไหลรื่น และ ช่วงที่หยุดชะงัก อยากพักก็ต้องไป อยากไปก็ต้องพัก ไหนจะเรื่องเพื่อนร่วมทางที่ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้ามา บ้างก็ทำให้ยิ้มให้สดใส บ้างก็ไม่รู้ว่าเข้ามาทำไม แค่อยู่ใกล้ๆไม่ต้องพูดอะไรก็ทำให้เราหงุดหงิด

          ถึงจะเป็นแบบนั้นก็เถอะไม่ว่าแต่ละคนจะเป็นยังไง สุดท้ายแล้วพวกเขาเหล่านั้นต่างก็มีจุดหมายปลายทางในใจ จะเร็วจะช้า สุดท้ายแล้วเดี๋ยวเขาก็ต้องไป สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างกันบนรถไฟ ก็ถือว่าเป็นเพียงเรื่องราวที่เกิดขึ้นชั่วครู่เท่านั้นเอง เราอาจจะกลายเป็นความทรงจำที่ชวนหงุดหงิดของใครอีกคน หรืออาจจะไม่มีตัวตนในความทรงจำของอีกคนที่เราคุยกับเค้ามาตลอดทางเลยก็ได้

ไม่มีกฏตายตัว เหมือน Instagram
ว่าถ้าฟอลมา แล้วจะฟอลกลับ ยิ้มมาแล้วยิ้มกลับ
ความสัมพันธ์ของมนุษย์มันซับซ้อนกว่านั้น

          จะไปหาความแน่นอนอะไรกับชีวิต ขนาดว่าเรารู้สึกหิวอยากกินไส้กรอกบนรถไฟแต่ถ้ามีคนถือไก่ย่างมาขาย เราก็ต้องซื้อมากินเอาตัวรอดไว้ก่อน ใครจะไปรู้ล่ะว่าไส้กรอกจะมีขายอยู่จริงมั้ย อะไรที่ทำให้เอาตัวรอดได้ก็ต้องทำ นั่นแหละเนาะ

          บนเส้นทางของชีวิตที่เอาแต่เคลื่อนไปข้างหน้า บนระยะเวลาที่หาความแน่นอนไม่ได้ แถมยังไม่รู้ซะด้วยซ้ำ ว่าจุดหมายปลายทาง หรือ สถานีสุดท้ายของเราคือที่ไหน จะไปถึงเมื่อไหร่ หรือแย่สุดคือ จะไปถึงรึเปล่าก็ไม่รู้เลย นี่แค่คิดเฉยๆ ก็เหนื่อยจะแย่แล้ว ปัดถ่อววว

          สิ่งที่เราพอจะทำได้ระหว่างนี้ก็คงจะเป็นการค่อยๆคิด ค่อยๆทำความเข้าใจกับทั้งตัวเอง และสภาพแวดล้อมรอบข้าง มองทุกอย่างให้คล้ายกับการเดินทางด้วยรถไฟ ในเมื่อจุดหมายยังไม่ชัดเจน ก็ขอเพลิดเพลินไปกับวิวข้างทางไปก่อนละกัน วันเวลา และ เรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามา คงจะบอกเราเองว่า ความเป็นมา และความเป็นอยู่ของเรานั้น จะส่งผลกับความเป็นไป ของชีวิตเราอย่างไร

          ตอนนี้ผมเดินทางมาสุดสถานีแล้ว มาไกลที่สุดเท่าที่ รถไฟไทยตั้งแต่สมัย ร.๕ เก่าหงำหงึก แต่รัฐบาลก็ยังไม่เปลี่ยนซักที ( แน่ะ ยังจะวนกลับมาอีก ) มีแรงพอจะพาผมมาถึงจุดหมายได้ แต่การเดินทางก็ใช่ว่าจะจบลง ยังมีอีกหลายสถานที่ และการเดินทางอีกหลายรูปแบบที่รอผมอยู่

          ซึ่งก็คงต้องดูกันต่อไปว่าผมจะได้เรียนรู้ชีวิตจากยานพาหนะประเภทไหนอีก ไม่แน่ว่าผมอาจจะถึงที่หมายถัดไปด้วยการซ้อนท้ายรถซาเล้ง ก็.. เป็นน … ได้ ….