แวะถาม – วรธน.สเปซ

จะถามทำไม ว่าทำไมถึงอ้วน

วรธน .สเปซ — Sun, 27 Oct 2019 10:27:34 +0000

ทำไมถึงอ้วน ?

ในวันที่อารมณ์ดีมาก อาจตอบว่า “ กำลังตั้งท้องเดือนที่ 6 อยู่ ”

ในวันที่อารมณ์ดีน้อย ก็อาจตอบว่า “ อ้วนเพราะกินเยอะละมั้ง ”

แต่ใครกันเล่า ที่จะอารมณ์ดีตลอด ?

ทำไมถึงอ้วน ?

นี่เป็นคำถามที่ดีมาก หากคุณนำไปถามแพทย์ นักโภชนาการ หรือใครก็ตามที่มีความรู้เกี่ยวกับการ เพิ่ม/ลด ของไขมันในร่างกาย และอธิบายให้คุณฟังได้ว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร หรือมีผลดี/ผลเสียแค่ไหน แต่ไม่ใช่สำหรับคนทั่วไปที่คุณเจอหน้า โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คือ “คนที่กำลังอ้วนอยู่”

คำถามเดียวกันนี้ ถือว่าเป็นคำถามที่ไม่สร้างสรรค์ เพราะนอกจากจะเป็นคำถามที่ตอบยากแล้ว ยังเป็นการไร้มารยาทอย่างมาก ยิ่งในอาการที่ถามไปยิ้มไป เพราะชะล่าใจในความสนิทสนมด้วยนั้น ก็ยิ่งทำให้บรรยากาศของการสนทนาดิ่งลงเหวลงเรื่อยๆ

ทำไมถึงอ้วน ?

คนเชื้อชาติอื่นทักทายกันแบบนี้มั้ย ไม่แน่ใจเท่าไหร่ แต่กับคนไทย ไม่ว่าจะเกิดลัคนา ราศีใด ก็มีแนวโน้มที่จะหยิบสรีระตั้งแต่หัวจรดเท้ามาถากถาง มากกว่าที่จะทักทายด้วยท่าทีของความใส่ใจ

ทำไมถึงอ้วน ?

ทำไมถึงคล้ำ ?

ทำไมถึงสิวเต็มหน้า ?

และอีกหลายๆทำไม (ที่ไม่รู้ว่าจะถามไปทำไม )

ทำไมถึงอ้วน ?

การตอบโต้ที่ผมใช้บ่อยคือ “ เงียบ ” หรือ “ แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ” เพราะ ง่ายดี ไม่ต้องต่อความให้ยาวยืด เสียเวลาซะเปล่าๆ

บางครั้งเคยนึกอยากจะตอบด้วยการทำหน้าละห้อย แล้วบอกว่า “ ต้องขอโทษจริงๆ ที่ผมไร้ความสามารถในการบริหารไขมัน และต้องขอโทษอีกครั้งที่ทำให้คุณผิดหวัง คราวหลังผมจะพยายามให้มากกว่านี้ เพื่อไม่ให้ปัญหาของผมไปรับกวนใจของคุณอีก ”
แต่ก็อย่างที่บอก ว่าบ่อยครั้ง ผมก็ทำได้แค่ “ เงียบ ”

ทำไมถึงอ้วน ?

ไม่มีคำถามที่ดีกว่านี้แล้วจริงๆหรือ ? ผู้ถามคงมั่นใจมากว่านี่คือการแสดงความมีอารมณ์ขัน แต่ไม่เลย – ไม่ใช่ นี่ดูเป็นการไม่รับผิดชอบต่อความรู้สึกของผู้อื่น สักแต่ว่าจะถาม ไม่ได้ต้องการคำตอบอะไร หวังเพียงแค่จะหยิบจุดด้อยของคนอื่นมากล่าวอ้าง ก็แค่นั้น

ทำไมถึงอ้วน ?

ไม่อยากรู้บ้างหรอว่าชีวิตของเราเป็นยังไง ช่วงนี้อ่านหนังสือเล่มไหน การงานที่ทำเป็นอย่างไรบ้าง หรือถ้า ไม่ได้สนใจกันขนาดนั้น ก็ลองเลือกเรื่องดีๆเท่าที่พอจะมองเห็น มาทักทายกันหน่อยมั้ย “ภาพที่ลงในไอจีสวยมากเลย” , “ ล่าสุดไปไหนมาเห็นโพสในเฟสฯ ” , “ บทความในเว็บเขียนดีมากเลย ” ฯลฯ จะดีกว่ามั้ย ถ้าเราจะทักทายกัน ด้วยประโยคที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าการพบกันหนนี้ เป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ

ทำไมถึงอ้วน ?

แม้ว่าระบบการศึกษา จะไม่ได้สอนเรื่องมารยาทในสังคม แต่ด้วยสำนึกขั้นพื้นฐาน เราก็ควรต้องรู้ใช่ไหมว่าอะไรควร หรือไม่ควร

ในทางตรง คนอ้วน มีปัญหาเกี่ยวกับสุขภาพเป็นของตัวเอง อยู่แล้ว

ในทางอ้อม คนอ้วนรู้สึกผิดอยู่แก่ใจที่ควบคุมน้ำหนักของตัวเองไม่ได้ อยู่แล้ว

อย่าพยายามสร้างรอยขีดข่วนทางความรู้สึกเพิ่มเข้าไป ด้วยการทักทาย หรือตั้งคำถามแบบนี้อีกเลยน่ะ

ทำไมถึงอ้วน ?

คุณอาจจะโกรธผมก็ได้ ที่ผมเอ่ยเตือนไปแบบนี้ คุณอาจจะไม่ชอบผม หรือไม่คุยกับผมต่อเลยก็ได้ แต่ผมขอร้องจากใจจริง ว่าอย่าไปพูดแบบนี้กับใครอีก การพูกคุยกันด้วยเนื้อหาดีๆ น่าจะนำไปสู่บทสนทนาที่ดี และมิตรภาพที่ดี เอาแบบนี้ดีกว่ามั้ย

ทำไมถึงอ้วน ?

พูดขนาดนี้ยังจะถามอีกหรอ ?

. . .

ดัดแปลง/แต่งเติม มาจากคมความคิดในหนังสือเรื่องวิทยากวน ของพี่จุ้ย ศุ บุญเลี้ยง

ทำไมต้องมีเว็บไซต์ เป็นของตัวเอง ?

วรธน .สเปซ — Tue, 07 May 2019 19:55:24 +0000

ท่ามกลางโซเชี่ยลเน็ตเวิร์คที่มีอยู่มากมาย ท่ามกลางยุคที่ใครๆก็ใช้ Line, Facebook, Twitter หรืออื่นๆอีก บลาๆๆ ในวันที่โปรไฟล์ของเราในแต่ละโซเชี่ยล ก็สามารถสร้างเสร็จได้ภายในเวลาไม่ถึง 5 นาที ในเมื่อทุกอย่างมันง่ายขนาดนี้แล้ว ทำไมต้องมีเว็บไซต์ เป็นของตัวเองอีกล่ะ ?

ก็นั่นล่ะสิ ทุกอย่างมันสะดวกอยู่แล้วเนี่ย

ลองนึกเล่นๆว่า ถ้าวันนึง โซเชี่ยลมีเดียต่างๆ ถูกธานอสดีดนิ้วให้สลายหายไป ปิ๊ง.. วันนั้นชีวิตจะเป็นยังไงบ้าง ขอเดาเล่นๆนะครับ ขั้นแรก เพื่อนกว่าค่อนชีวิตที่เคยเจอกันได้บนหน้าจอ หายไปอย่างเงียบกริบ , รูปหรือข้อความต่างๆที่เคยโพสต์ไว้ก็แว๊บหายไปด้วย ,ไหนจะเป็นเรื่องโปรไฟล์ ที่เคยสร้างสมมา ทุกอย่างหายไปไม่เหลืออะไรไว้ ราวกับว่าชิวิตออนไลน์ที่ผ่านมานั้น เป็นเพียงเรื่องหลอกลวงเท่านั้นเอง

อีกทั้ง ในหลายๆแพลตฟอร์มของโซเชี่ยลมีเดีย ก็ถูกออกแบบมาเพื่อวัตถุประสงค์บางอย่างอยู่แล้ว เช่น จะโพสต์ข้อความยาวๆ ก็ facebook / จะโพสต์ข้อความสั้นๆก็ Twitter / จะโพสต์ภาพก็ Instagram หรือ จะโพสต์วีดิโอ ก็ Youtube …. แล้วถ้าสมมุติว่า เรามีวีดิโอที่อยากจะโพสต์ประกอบกับข้อความยาวๆ หรือมีภาพที่อยากจะโพสต์ประกอบกับวีดิโอ เราจะต้องเลือกใช้แพลตฟอร์มไหนกันล่ะ ?

สรุปว่าตอนนี้ไม่มีโซเชี่ยลมีเดียไหนที่ได้อย่างใจ ?

ใช่ครับ เพราะความกังวลเกินเหตุ+ความเรื่องมากส่วนบุคล ทำให้ผมคิดว่า เราควรจะมีตัวตนที่แข็งแกร่งบางอย่าง อยู่บนโลกออนไลน์ ผมจึงได้ลองค้นหาวิธีไปต่างๆนาๆ จนได้รู้จักกับสิ่งที่เรียกว่า เว็บไซต์ นั่นเองครับ

หากจะเล่าย้อนถึงต้นตอของเว็บไซต์ ตั้งแต่กำเนิดขึ้นด้วยอักษรเรียงซ้ำ 3 ตัว ที่เรียกว่า www. ( World Wide Web ) ว่าเป็นการสื่อสารเชิงเครือข่าย ด้วยระบบอินเทอร์เน็ต… ฯลฯ คุณคงนั่งหาว จนปัดบทความนี้ทิ้ง ก่อนที่จะเริ่มย่อหน้าต่อไปแน่ๆ ผมจึงอยากจะบอกคอนเซ็ปต์สั้นๆให้คุณฟัง เกี่ยวกับการจัดตั้งเว็บไซต์ ดังนี้ครับ

แล้วเว็บไซต์ คืออะไร (อธิบายอย่างง่ายซิ)

หากเปรียบโลกออนไลน์เป็นพื้นที่ว่างเปล่าซักแห่ง การตั้งเว็บไซต์ ก็ไม่ต่างจากการจดบ้านเลขที่เป็นของตัวเอง ในบ้านหลังนี้เรามีสิทธิ์ที่จะใช้ทำอะไรก็ได้ ยกตัวอย่างการใช้งานยอดฮิตก็คือ ขายของ ( Market Place) รองลงมาก็เป็นโปรไฟล์ให้องค์กร ( Portfolios ) ถัดมาเป็นการใช้เพื่อประชาสัมพันธ์เรื่องราวบางอย่าง ( Public Relation ) หรือประโยชน์ยิบย่อยสุด ก็คือการบันทึกเรื่องราวบางอย่างของตัวเองลงไป (Blog)

การจะใช้ชีวิตอยู่ที่บนบ้านที่เรียกว่าเว็บไซต์ จึงคงทนกว่าการนัดเจอที่บ้านเช่า (โซเชี่ยลมีเดีย) ที่ไม่รู้ว่าเจ้าของบ้านเช่าจะมาปรับมาเปลี่ยนอะไรตอนไหนบ้าง นี่จึงเป้นจุดแข็งที่เว้บไซต์มีเหนือกว่าโซเชี่ยลมีเดียนั่นเองครับ

และตรงประโยชน์ยิบย่อยที่สามารถเล่าเรื่องราวบางอย่างนี่เอง ผมเลยพยายามจะหยิบมาใช้ให้เป็นประโยชน์กับตัวผม ใช่ครับ… ผมมีเรื่องราวที่อยากเล่า ผมมีประเด็นที่สนใจ และผมมีผลงานที่อยากเผยแพร่ โดยความต้องการทั้งหมดนี้ ไม่สามารถมัดรวมกันได้ในโซเชี่ยลมีเดียไหนซักแห่ง ผมจึงเรียบเรียง และ รวบรวม จนกลายเป็นเว็บไซต์ประเภทบล็อก (Blog)ที่ worathon.space นั่นเองครับ

แล้ว Blog ที่ว่านี่ สร้างขึ้นเพราะมีจุดประสงค์อะไร ?

ผมเป็นคนนึง ที่เติบโตมาด้วยความฝันอันสะเปะสะปะ ไม่รู้ว่าตัวเองชอบอะไร หรือทำอะไรได้ดีกันแน่ จะพอคาดเดาได้อย่างเลือนราง ก็คือ ฝันใหญ่ๆ ผมอยากเป็นอาจารย์มหาลัยที่สอนด้านการสื่อสาร ฝันรองลงมาก็คืออยากเป็นนักคิดนักเขียน หรือถ้าจะไม่ถึงไหนผมก้มีฝันที่อยากเป็นเด็กปั๊มไว้รองรับอยู่เหมือนกัน (นอกเรื่องละ)

ผมอยากจะมีช่องทางการสื่อสารเป็นของตัวเองครับ ในทางนึง ผมก็อยากฝึกทำเว็บไซต์เอง อยากใช้ทักษะด้านกราฟิกดีไซน์ หรือความรู้เรื่อง SEO หรือเรื่องการแบรนดิ้ง มาใช้ให้เป็นประโยชน์ด้วย จะว่าไปนี่ก็เป้นเหมือนสนามเด็กเล่นให้ผมทดลองทำโน่นนี่นั่นต่างๆนาๆ โดยไม่มีใครมาว่าเอาได้นั่นเองครับ

เพื่อตอบสนองความเพ้อฝัน ผมจึงอยากบันทึกเรื่องราวระหว่างเติบโตของผมลงไปในเว็บไซต์แห่งนี้ เพื่อเป็นหลักฐานบางอย่าง ว่าผมเคยมีชีวิตอยู่ และผมจะไม่หายไป แม้ในวันที่ คุณมาร์ค ซักเกอร์เบิก อยากปิดกิจการไปทำสวน ผมไม่รู้ และไม่ได้คาดหวังว่ามันจะดัง หรือจะมีคนแห่มาอ่านกันเยอะแยะ ผมคิดแค่ว่า ถ้าการเติบโต และการใช้ชีวิตของเรา มีอะไรเป็นที่จดบันทึกไว้ ไม่ต่างกับไดอารี่ในที่สาธารณะบ้างก็คงจะดี

ระหว่างนี้ ทุกทักษะที่เคยสั่งสม ทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้น ทุกสิ่งอย่างที่ผมเชื่อว่ามันควรค่าแก่การบันทึก จะถูกบันทึกไว้ที่นี่ ขอบคุณผู้ที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณผู้ที่เลื่อนมาถึงตรงนี้ ผมไม่มีคำสวยหรูไหนจะบอกนอกจาก “ขอบคุณที่สนใจกัน” ขอบคุณครับ

แล้วถ้าไม่อยากอ่านเว็บล่ะ ?

อ๋อ ถ้าไม่อยากอ่านจากเว็บ ติดตามแฟนเพจในเฟซบุ๊กที่ชื่อว่า วรธน.สเปซ (คลิกตรงนี้) ก็ได้

ไม่สิ หมายถึงไม่อยากอ่านเลยน่ะ

….. ถ้างั้นเสียใจด้วย เพราะคุณอ่านจบแล้วครับ 55555

อกหักมันอธิบายยากจริงหรือ? ทฤษฏี Grief Cycle ตอบได้

วรธน .สเปซ — Thu, 14 Mar 2019 08:07:37 +0000

ชีวิตช่วงไหน ที่งี่เง่า ไร้สาระ และ อธิบายยาก ที่สุด ?

‘ อกหักละมั้ง ‘ ฟังเผินๆแล้ว อาจไม่ใช่คำตอบที่ถูกที่สุด แต่ก็เดาได้ว่าถ้าหากมีการจัดอันดับความงี่เง่าในแต่ละช่วงเวลาของชีวิต อาการอกหักก็คงจะติดชาร์ท 1 ใน 3 แน่นอน – ทำไมน่ะหรือ ? ก็เวลาอกหักแล้วมันเหมือนเสียศูนย์ละสิ จะมีเวลาไหนอีกที่ร่างกายถูกใช้เป็นร่างทรงของความเศร้าได้เท่านี้อีก

นี่คือช่วงเวลาที่ต้องใช้น้ำตาล้างหน้า สวมใส่เสื้อผ้าที่เรียกว่าความปวดร้าว ไม่รู้เช้ารู้ดึกเพราะเก็บตัวตลอดเวลา กินเบียร์/เหล้า/ยา แทนน้ำเปล่า อาการเช่นนี้คงไม่พบในคนที่มีจิตใจปกติแน่ๆ

การเดินฟูมฟายในสายฝน ,กรีดแขน ทำร้ายตัวเองต่างๆนาๆ , เศร้าซึมจนต้องอาศัยยานอนหลับหรือเบียร์แรงๆเพื่อให้ผ่านพ้นแต่ละคืนไปได้ ,โกรธเกรี้ยวจนอยากจะวิ่งไปชกหน้ากับคู่กรณี ,ตัดผมทิ้ง เพราะหวังว่าจะเป็นหมุดหมายในการเริ่มชีวิตใหม่ อาการเหล่านี้ไม่ได้มีอยู่แค่ในเอ็มวีของเพลงอกหัก

หากแต่ในชีวิตจริงก็พบเจอเรื่องราวแบบนี้ได้บ่อยๆจากข่าว เรื่องลือ พฤติกรรมของเพื่อน หรือแม้แต่ความรู้สึกของตัวเองในวันที่ต้องผิดหวังกับความรัก พฤติกรรมเหล่านี้มีที่มา หาแก่นสารได้ และไม่ไร้สาระไปซะทั้งหมด

เรื่องเหล่านี้อธิบายได้ ด้วยทฤษฏี Grief Cycle ของ Kubler-Ross ซึ่งเป็นทฤษฏีที่อธิบาย วงจรชีวิตของความผิดหวัง ด้วยการแบ่งลำดับ และแยกประเภทออกเป็นประเด็นใหญ่ๆ 5 ระยะ ที่การันตีได้ ว่าทุกคนต้องวนเวียนอยู่ในภาวะเหล่านี้ จนกว่าจะกลับมามีศูนย์ถ่วงตามเดิม

อธิบายความผิดหวังผ่านทฤษฏี Grief Cycle

ระยะที่ 1: การไม่ยอมรับ (Denial)

เป็นระยะที่มีความรู้สึกหลายรูปแบบ มีความสับสน รู้สึกว่าชีวิตไม่มีความหมาย ในระยะนี้ประกอบไปด้วย การไม่ยอมรับ และความตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไปต่อไม่ถูกเพราะจมกับความงุนงงสุดขีด

ระยะที่ 2: ความโกรธ (Anger)

เข้าสู่ความโกรธเกรี้ยวต่อผู้ที่เป็นสาเหตุให้เราผิดหวัง เป็นระยะที่มีความจำเป็นอย่างยิ่งในการฟื้นฟูจิตใจ ผู้ที่อยู่ในระยะนี้ ควรเต็มใจ และปลดปล่อยจิตใจให้แสดงความโกรธ โดยไม่พยามปิดกั้นไว้ ยิ่งรู้สึกมากเท่าไหร่ ก็จะยิ่งระบายความเจ็บปวดออกจากจิตใจได้มากขึ้นเท่านั้น

ระยะที่ 3: การมีความคิดลดคุณค่าของตนเอง (Bargaining)

เป็นช่วงเวลาที่นึกย้อนกลับไปเพื่อหาความผิดของตัวเอง โดยผู้ที่อยู่ในระยะนี้ จะมีแต่คำว่า “ถ้าหากว่า …” อยู่ในหัว และจะกล่าวโทษตัวเอง พยายามขอโอกาสในการแก้ไขความผิดนั้น อยากทำทุกอย่างเพื่อให้ความสัมพันธ์กลับมาดังเดิม ความสนใจทั้งหมดจะอยู่ที่การยอมแพ้ และ ขอแก้ตัวใหม่ จึงทำให้ความเศร้าโศกนั้น เข้าไปสู่จิตใจอย่างลึกซึ้ง

ระยะที่ 4: การซึมเศร้า (Depression)

เป็นผลต่อเนื่องจากระยะที่ 3 การมีความคิดในเชิงลดคุณค่าของตนเอง (Bargaining) ในช่วงการซึมเศร้า ผู้ที่อยู่ในระยะนี้จะรู้สึกว่าความทุกข์จะอยู่ไปตลอดกาล พ่ายแพ้ต่อทุกสิ่งอย่าง แม้แต่ตัวเอง และจะสูญเสียการควบคุมทั้งอารมณ์ และร่างกายของตนเอง จนอาจนำไปสู่การคิดสั้นได้

ระยะที่ 5: ยอมรับ (Acceptance)

เป็นระยะของการตื่นรู้ ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็นความจริง และพยายามใช้ชีวิตอยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้นให้ได้ ในระยะนี้จะไม่มีความโมโห และโกรธ หรือจมอยู่ในความซึมเศร้าเหมือนที่ผ่านมา จะหันมาดูเเลตนเอง ฟังในสิ่งที่ตนเองต้องการมากขึ้น และสามารถใช้ชีวิตประจำวันโดยไม่มีความเศร้าโศกได้ ถ้าไม่ย้อนกลับไปยังระยะเดิมที่ผ่านมาอีก

การเศร้าโศกจากความรักในแต่ละระยะนั้น ไม่จำเป็นที่ต้องเรียงตามลำดับ มนุษย์สามารถตกอยู่ในระยะใดระยะหนึ่ง แล้วก้าวไปสู่อีกระยะ หรือ อาจวนกลับมาที่จุดเดิมก็ได้ ทั้งนี้ขึ้นกับทัศนคติ และสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกันออกไป

. . . . . . . .

แม้ทฤษฎี Grief Cycle จะเร้าให้เรามีความเห็นร่วมได้ แต่โดยร่วมก็ไม่มีประโยชน์นักหากจะนำมาใช้แก้ปัญหา หากแต่จะเป็นทฤษฏีที่ทำให้เราเข้าใจ ว่าเรายืนอยู่ตรงไหนบนแผนที่ของความผิดหวัง ถึงจะไม่มีจุดหมายปลายทางที่ชัดเจน แต่อย่างน้อย ก็ทำให้รู้ว่าเราอยู่ตรงไหน และไม่หลงทางไปกับบางระยะที่ทำร้ายเราด้วยการครอบงำให้เราเชื่อว่าความทุกข์นี้จะอยู่กับเราตลอดไป

ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว ระยะของการตื่นรู้จะมาถึงเสมอ ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ขอเป็นกำลังใจ และขอให้ทุกคนรู้ไว้ว่าความผิดหวัง หรือการอกหักในครั้งนี้ คือการเดินทาง ชีวิตมีระยะต่อไปให้เหยียบย่างอยู่เสมอ

ในช่วงเวลานี้ ชีวิตที่มีเพลงประกอบ อาจช่วยฉาบให้ความปวดร้าวเป็นเรื่องที่งดงาม ขอให้ดื่มด่ำ และ สุนทรีย์ไปกับความผิดหวังจากความรักนะครับ

อ้างอิง

https://www.tci-thaijo.org/index.php/tstj/article/download/17187/15491/