เสียงในหัว เสียงข้างนอก : ว่าด้วยการเขียนว่าจะกลับมาเขียน ครั้งที่ 101
เอาอีกแล้วหรอ กล้าดีนักนะ ที่เอาหน้าตัวเองมาเป็นเครื่องหมายการค้า แถมยังตกแต่งจนหล่อเกินจริงแบบนี้เนี่ย แล้วก็อะไรนะ จะเขียนอีกแล้วหรอ กล้านะ กล้ามากกก
เขียนถึงการกลับมาเขียน : สดุดี “ปิ่นพงศ์”
ดึกดื่นคืนนึง ผมได้รับการแจ้งเตือนในแอพ Messenger จาก "ไอ้ปิ่น" เพื่อนสมัยมหาลัยที่ไม่ได้คุยกันมาซักพักใหญ่ ๆ โดยในข้อความนั้นเป็นการถามไถ่ถึงเว็บไซต์ worathon.space ที่ปิดร้างไป อาจจะเพราะด้วยความที่ไม่มีเรื่องจะเขียน หมดไฟ หรือจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ผมได้ปิดมันไปแบบที่คิดมาแล้วเป็นอย่างดี เอาเข้าจริง ๆ ผมก็ลืมไปแล้วด้วยซ้ำ ว่าตัวเองยังมีเว็บไซต์ และได้ปิดมันไปเองกับมือ
คำถามใหญ่ ๆ
‘ชีวิต’มักเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่รอให้เราค้นพบและตอบ ทุกย่างก้าวมักมีเรื่องชวนสงสัย ตั้งแต่คำถามใหญ่ๆอย่างเช่น “เราเกิดมาทำไม ?” ยิบย่อยไปจนถึง “วันนี้จะกินอะไรดี?”
จะถามทำไม ว่าทำไมถึงอ้วน
ทำไมถึงอ้วน ? ในวันที่อารมณ์ดี อาจตอบว่า กำลังตั้งท้องเดือนที่ 6 อยู่ ในวันที่อารมณ์ดีน้อย ก็อาจตอบว่า อ้วนเพราะกินเยอะละมั้ง แต่ใครกันเล่า ที่จะอารมณ์ดีตลอด
ลงเรียนใหม่ ในมหาลัยเหมืองแร่
ในวันที่ชีวิต มีเหตุให้ต้องก้าวออกจากรั้วมหาลัย บ้างโชคดีหน่อย ที่กอบโกยหลายสิ่งหลายอย่างที่จะใช้เป็นต้นทุนชีวิตได้หลายกระสอบ ในขณะที่อีกหลายส่วนก็โชคร้าย เพราะเดินออกมาแบบตัวเปล่าเล่าเปลือย แม้กระทั่งทิศทางในความจริงของชีวิต หรือแม้แต่ความฝันของตัวเอง ก็ยังไม่มีเปื้อนติดปลายรองเท้าออกมาเลยแม้แต่น้อย
ชีวิตที่มีเพลงประกอบ
ชีวิตที่มีเพลงประกอบ น่าจะเป็นชีวิตที่งดงาม ราวมิวสิควีดิโอ ถ้าฉากนั้นไม่ใช่จังหวะดนตรีที่สวยงาม อย่างน้อยที่สุดก็ทำให้เศร้าโศกได้อย่างมีสุนทรียะ ...
การอวด และ ความอิจฉา ในสมรภูมิความสุข
ไม่ค่อยแน่ใจ ว่านั่นเป็นประโยคคำถาม หรือการอุทานที่ฉุนเฉียว เลื่อนๆโทรศัพท์ไปก็คิดไม่ตก ภาพที่เห็นตรงหน้า เป็นแหล่งกำเนิดเสียงจากเครื่องหมายคำพูดได้เป็นอย่างดี
เรือเล็ก มรสุม และความปกติ ว่าด้วยชีวิตหลังเรียนจบ
เรือเล็ก ที่เขียนป้ายชื่อติดว่า “ชีวิตหลังเรียนจบ” กำลังจะเริ่มต้นเดินทาง หลังจากที่ได้หยุดจอด เพื่อเตรียมเสบียง อยู่บนชายหาดที่ชื่อว่า “มหาวิทยาลัย” มาหลายปี
ทำไมต้องมีเว็บไซต์ เป็นของตัวเอง ?
ทำไมต้องมีเว็บไซต์ เป็นของตัวเองอีกล่ะ ? ในเมื่อทุกวันนี้โปรไฟล์ของเราในแต่ละโซเชี่ยล ก็สามารถสร้างเสร็จได้ภายในเวลาไม่ถึง 5 นาทีเองนะ
วันวาน และวัยเด็ก ของวรธน
เป็นผมเองในวัย 21 ปี ที่กำลังนั่งร้องเพลงสารพัดสารเพที่นึกขึ้นได้ พร้อมๆกับระลึกความหลังปนๆกับนึกถึงปัจจุบันและอนาคต ที่ดูเหมือนว่าปัจจุบันของผมกำลังประสบความสำเร็จจากการหนีความวุ่นวาย